Un blogue en galego sobre informática e máis...

-Virtualización:
A virtualización é unha técnica que nos permite instalar sistemas operativos adicionais sen necesidade de particionar o disco duro.
Oracle VM VirtualBox é un software de virtualización para arquitecturas x86/amd64, creado orixinalmente pola empresa alemá innotek GmbH. Actualmente é desenvolvido por Oracle Corporation como parte da súa familia de produtos de virtualización. Por medio desta aplicación é posible instalar sistemas operativos adicionais, coñecidos como «sistemas hóspedes ou convidados», dentro doutro sistema operativo «anfitrión», cada un co seu propio ambiente virtual.
Entre os sistemas operativos soportados (en xeito anfitrión) atópanse GNU/Linux, Mac VOS X, VOS/2 Warp , Windows, e Solaris, e dentro deles é posible virtualizar os sistemas operativos FreeBSD, GNU/Linux, OpenBSD, VOS/2 Warp, Windows, Solaris, MS-DOUS e moitos outros.A aplicación foi inicialmente ofrecida baixo unha licenza de software privativo, pero en xaneiro de 2007, logo de anos de desenvolvemento, xurdiu VirtualBox OUSE (Open Source Edition) baixo a licenza GPL2.
Actualmente existe a versión privativa Oracle VM VirtualBox, que é gratuíta unicamente baixo uso persoal ou de avaliación, e esta suxeita á licenza de “Uso Persoal e de Avaliación VirtualBox” (VirtualBox Persoal Use and Evaluation License ou PUEL) e a versión Open Source, VirtualBox OUSE, que é software libre, suxeita á licenza GPL.
Instalación:
Para facer este titorial vou usar como sistema anfitrión: Debian 6.0.4 co escritorio Gnome. A instalación de VirtualBox é moi sinxela nas distribucións baseadas en Debian. Pódese facer dende os repositorios, co Synaptic ou dende a liña de comandos:
# aptitude install virtualbox-ose
Isto abonda para instalar VirtualBox en Mint.
Tamén poderíamos instalar a última versión, é o que imos facer neste titorial, descargándoa dende a páxina oficial, para iso temos abrir un editor, Nano no meu caso, con permisos de administrador:
# nano /etc/apt/sources.list
e engadirlle aos repositorios a seguinte liña:
 deb http://download.virtualbox.org/virtualbox/debian squeeze contrib non-free
pechar o editor, gardar as modificacións e actualizar.
# aptitude update
Vainos dar o seguinte erro:
W: Error de GPG: http://download.virtualbox.org squeeze Release: Las firmas siguientes no se pudieron verificar porque su llave pública no está disponible: NO_PUBKEY 54422A4B98AB5139
Para descargar as chaves públicas:
# wget -q http://download.virtualbox.org/virtualbox/debian/oracle_vbox.asc -O- | sudo apt-key add -
Temos que obter un OK
Outro xeito é descargar a chave dende: The Oracle public key for apt-secure can be downloaded é premendo aquí. No mesmo carafol onde descagamos a chave facer:
# sudo apt-key add oracle_vbox.asc
Volvemos actualizar:
# aptitude update
e instalamos:
# aptitude install virtualbox-4.1
Para os usuarios de Ubuntu/Debian, VirtualBox recomenda instalar o paquete dkms para asegurar que os módulos do kernel (vboxdrv, vboxnetflt e vboxnetadp) actualízanse correctamente se o kernel de linux troca de versión. O dkms xa se instala con VirtualBox, se non, pode ser instalado polo Synaptic ou pola orde seguinte:
# aptitude install dkms
Tamén recomenda limpar os repositorios:
# sudo -s -H
# aptitude clean
# rm -fr /var/lib/apt/lists/*
# rm -fr /var/lib/apt/lists/partial/*
# aptitude clean
# aptitude update
VirtualBox xa está instalado. Unha vez feita a instalación temos que comprobar, en todas as distribucións, que pertencemos ao grupo vboxusers que é o grupo que contén os usuarios que poden executalo. Facemos:
$ groups
De non pertenceres un xeito de ser agregado dende a liña de comandos é:
# usermod -g vboxusers nome_do_voso_usuario
Tamén podes ir ao: Sistema » Administración » Usuarios e grupos Xestionar os grupos, isto abrirá unha nova xanela na que van aparecer os grupos. Elixe vboxusers Propiedades, marca os que desexes e preme en Aceptar. Pecha todas as xanelas.
Para dar permisos aos dispositivos USB dende a liña de comandos:
# nano /lib/udev/rules.d/91-permissions.rules
Despois troca a liña:
SUBSYSTEM==”usb”, ENV{DEVTYPE}==”usb_device”, \
MODE=”0664″
por esta outra:
SUBSYSTEM==”usb”, ENV{DEVTYPE}==”usb_device”, \
MODE=”0666″
Para que os trocos se fagan efectivos reiniciamos o ordenador.
Crear unha máquina virtual:
Antes de instalar un sistema hóspede temos que dispor dunha máquina virtual onde hospedalo. Para iso: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox

Pantalla de benvida, premer no botón Novo.

Comeza o asistente para crear a maquina virtual. Seguinte.

Aquí poremos o nome que lle imos dar a máquina virtual e o sistema operativo que imos empregar, neste caso Mac OS X, e prememos en Seguinte

Cantidade de memoria que imos asignar, axustamos á memoria dispoñible e escollemos a recomendada 1024 Mb, aínda que isto dependerá dos programas que vaias usar. Prememos en Seguinte

A primeira vez temos que crear un disco, escollemos a opción Crear un novo disco ríxido. Isto permitirá que ao crear novas máquinas poidamos empregar a opción de crear un novo disco ou empregar un existente. Seguinte.

Istos son os tipos de arquivo que pode empregar o noso disco virtual:

• VDI – Imaxe de disco virtual. O seu formato de almacenamento.
• VMDK – Formato usado por VMware.
• VHD – Formato utilizado por Microsoft.
• HDD – Disco duro paralelo.

Deixamos marcado VDI e prememos Seguinte.

Temos dúas opcións para o tamaño do noso disco virtual: Expansión dinámica ou tamaño fixo, a primeira ocupa menos espazo aínda que vai algo máis lenta. Se creamos un disco duro dinámico de 20 Mb. e o instalar o sistema só ocupamos 3 ese será o tamaño que ocupará o disco.
Prememos Seguinte.

Amósanos a localización e o tamaño do disco virtual que estamos creando. Seguinte.

Create.

Create.
Imos de novo a: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox

A esquerda están as máquinas virtuales instaladas, irán aparecendo segundo as vaiamos creando.

Configurar unha máquina virtual:
Isto vai depender das características do ordenador, o que estou a empregar é un Intel i3 cun disco duro de 500 Gb, 4 Gb de memoria Ram e 1 Gb de memoria adicada para gráficos.
Para comezar a configurar a máquina virtual prememos na icona Configuracións da imaxe superior.
As imaxes que seguen poden servir como un exemplo de configuración.

Esta opción permitenos compartir cartafoles co sistema anfitrión.

Instalación dun sistema nunha máquina virtual:
Imos outra vez a: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox
Inserimos o CD co sistema operativo, seleccionamos a máquina virtual e prememos no botón Iniciar.

Se da un erro como o que se ve na imaxe imos a liña de comandos do sistema anfitirón e executamos a seguinte instrución:
# /etc/init.d/vboxdrv setup
Isto actualizará o módulo do kernel de VirtualBox. Logo hai que pechar as fiestras dos erros, e volver a premer no botón de Inicio, isto iniciará a instalación do sistema hóspede. A instalación do sistema convidado non difire dunha instalación normal.
Aí van algunhas imaxes da primeira instalación dun convidado.

Aquí escollemos o medio que conten o programa que imos instalar,neste caso un DVD. Aceptamos ata o final.
A configuración por defecto de VirtualBox, permítelle ao hóspede úsalo rato, acceso o seu disco virtual, a internet e ao CD/DVD do sistema anfitrión. Isto pódese mellorar instlando unhas utilidades chamadas Guest Additions no sistema operativo hóspede.
Para Windows, mentres se está a executar, faise dende o menú da máquina virtual en: Dispositivos premendo en: Instalar os aplicativos para o sistema convidado. Prememos a opción subliñada na nova fiestra, aceptamos todo e reiniciamos a máquina virtual.
Para Debian/Mint/Ubuntu, dende a liña de comandos do sistema anfitrión, hai que facer:
# aptitude install virtualbox-ose-guest-utils
# aptitude install virtualbox-ose-guest-x11
# aptitude install virtualbox-ose-guest-dkms
Para Debian, en algunhas versións, a maiores:
# aptitude install build-essential linux-header-’uname -r’
A parte uname -r amosaranos a versión do kernel que se está a executar nese intre.
Para que os trocos teñan efecto, temos que reiniciar o ordenador.
Ao volver a arrincar, unha vez dentro do sistema convidado, imos outra vez a: Dispositivospremendo en: Instalar os aplicativos para o sistema convidado.
Isto montara o CD das Guest Additions que será visible no Escritorio e en:/media/cdrom, mudámonos alí e executamos o script:
VboxLinuxAdditións-x86.run
ou
#./VboxLinuxAdditións-amd64.run
Segundo sexa a arquitectura do noso ordenador: 32 ou 64 bits.
Ou facendo dobre clic na icona do CD e doble clic no arquivo axeitado a continuación. Poño unhas imaxes da instalación para Linux Mint e para Solaris( É un Linux de pago ).

Se instalas unha máquina virtual dun sistema operativo privativo, tipo: Mac, Windows ou Solaris precisas dunha licenza.
Se queres descargar unha copia do titorial en PDF preme Neste enlace
Isto é todo.

Licenza Creative Commons©

- Comandos para manipulación de arquivos

En Linux todo é un arquivo. Deste xeito, os dispositivos de almacenamento e as conexións de rede son tratados como arquivos. A consola, ou liña de comandos, e moi importante cando se desexa entrar na administración e programación do sistema operativo. Imos ver algúns comandos.

Axuda

Arquivos e cartafols

Usuario

Procesos

Discos

Sistema

Rede

Impresoras

Combinación de teclas

Símbolos

Algúns exemplos do uso dos comandos:

http://trisquel-blog.com/?p=1663

http://trisquel-blog.com/?p=1535

http://trisquel-blog.com/?p=1202

Se tes interese en comezar a programar shells/cripts a un nivel básico/intermedio aquí tes un manual:

http://es.tldp.org/COMO-INSFLUG/COMOs/Bash-Prog-Intro-COMO/Bash-Prog-Intro-COMO.html

Referencias:

http://es.wikipedia.org/wiki/Comandos_Bash

– Imaxino que a maioría xa ten o seu propio método de filtrado, este só é un máis. A min vaime ben.
Ao primeiro filtro denomínoo SPAM, e vai eliminar calquera mensaxe marcada como tal polo servidor, a forma de facelo en Icedove ( Outlook,Thunderbird ou calquera outro cliente de correo é semellante, mesmo tería que servir para o correo baseado en web ), é ir a:
Ferramentas -> Filtros das mesaxes
Sae unha fiestra como a de abaixo, despois prememos no botón Novo.

Na seguinte fiestra pomos as regras. Con isto consigo que calquera mensaxe marcada como spam non sexa descargada do servidor.

Despois, por cada e-mail non desexado, fago un filtro coas seguintes regras:

Con isto o que fago é re-enviar, antes de borrar, o e-mail a quen mo enviou. No plano traseiro pódese ver a activación do filtro anterior.
Se a pesares de todo algún segue a molestar, o script que segue, pregunta cantos e-mails queremos envíar a esa dirección, se cadra, iso fará que a próxima vez lle entren dúbidas.

SCRIPT

Isto é todo. Lembrar que para recibir correo debemos dar a nosa dirección, o primeiro filtro debe ser saber a quen lla facilitamos.
Este script só ten fins didácticos. Executalo pode ser considerado spam. En España, o correo electrónico non solicitado está prohibido pola Lei de Servizos da Sociedade da Información e de Comercio Electrónico (LSSICE), publicada no BOE do 12 de xullo de 2002.

-GParted é un editor de particións, de código libre, que serve para xestionar a organización dun disco que pode ser subdividido, en unha, ou máis particións. Unha partición de disco e cada unha das divisións dunha unidade física. Para poder recibir un sistema operativo o dispositivo ten que ter como mínimo unha partición.
Con GParted podense realizar as seguintes tarefas:
Crear unha nova partición, comprobala, borrala, trocarlle o tamaño, copiar e pegar datos, formatala, monta-la, desmontala e xestionar as marcas.
Esta ferramenta forma parte, ou pódese instalar, na maioría das distribucións de Linux. Hai un LiveCD que nos permite arrincar sen sistema operativo. Tamén está dispoñible un LiveUSB.
A derradeira versión pódese descargar dende aquí, é unha imaxe ISO que nos permite, de xeito moi doado, crealo LiveCD/USB.
Imos ver uns exemplos para tirarlle proveito. O primerio é usalo noso CD/USB para arrincar o ordenador, aparece isto:

Eleximos a opción de arrinque por defecto.

Séguelle a carga dos programas que precisa o sistema para arrincar, escoller idioma (O galego é o 09) e se queremos usalo servidor X (0 por defecto) para o entorno gráfico.

Por fin, aparece na pantalla GParted e as súas opcións. Maximizámola.

Dependendo do tipo de disco duro, Linux idenfícao como hda(ATA) ou sda(SATA), neste caso. sda, é o primeiro disco, sdb o segundo e así sucesivamente. Cada unha das particións do disco noméase cun número, do xeito:sda1..sdaN. Na fiestra de arriba, GParted amósanos as particións que ten o dispositivo, un sda, con varias particións estendidas e con distintos sistemas de arquivo.
As particións estendidas xurdiron para superar o límite das 4 particións primarias máximas por cada disco duro e poder crear un número ilimitado de unidades lóxicas, cada unha cun sistema de arquivos diferente. Todos os sistemas modernos (Linux, calquera Windows baseado en NT e ata VOS/2) son capaces de arrincar dende unha unidade lóxica. Con todo, o MBR por defecto utilizado por Windows e DOS só é capaz de continuar o proceso de arranque cunha partición primaria. Cando se utiliza este MBR, é necesario que exista polo menos unha partición primaria que conteña un cargador de arranque. Outros cargadores de arranque que substitúen ao MBR, por exemplo GRUB, non sofren desta limitación.
O candeado pechado indica que a partición está montada, en uso, o que quere dicir que para manipulala primeiro hai que desmontala. O que se ve na cuarta liña é:    /dev/sda7 —> Partición 7, como para Linux todo é un arquivo, o cartafol /dev contén os enlaces aos dispositivos físicos.
ext4 —> Sistema de arquivos propio de Linux.
/ —> En Linux, como mínimo precisamos unha partición linux-swap e outra ext, cuxo punto de montaxe é “/”, é dicir, o raíz onde irá todo.
Etiqueta —> Substantivo para nomear a partición.
Tamaño, usada e sen usar non precisan explicación.
Marca —> boot quere dicir que é a partición de arrinque. Na opción xestionar as marcas veremos máis.

Este é un disco duro sen particionar. A continuación imos ver as opción das que dispón o menú da fiestra

A primeira opción do menú é gParted e contén:
Actualizar dispositivos: O nome fala por si.
Dispositivos —> /dev/sda, primeiro disco duro
—> /dev/sdf, segundo disco duro
Tendo en conta que so teño un disco duro interno parece que a nomenclatura anterior falla, pois non, a placa base ten sitio para cinco discos duros e para eles reserva as letras “a”,”b”,”c”,”d” e “e”. A “f” asígnalla a un disco externo, se agora conectásemos unha memoria USB sería sdg.
Saír —> Pois iso, saír.

A segunda opción Editar, contén:
Desfacer a última operación —> Está moi claro.
Limpar a lista de operacións —> Na parte de abaixo da fiestra quedan reflectidas todas as operacións, isto as borra.
Aplicar todas as operacións —> Unha vez solicitada unha acción hai que aplicala, esta opción fai varias xuntas.

A terceira opción Ver, contén:
Información do dispositivo —> Se o marcamos, danos datos adicionais do dispositivo, como: modelo,tamaño,ruta,etc.
Operacións pendentes —> Amosa na parte inferior da fiestra os traballos pendentes.
Asistencia do sistema de ficheiros —> Amosa unha táboa coas operacións permitidas por cada sistema de arquivos.

A cuarta opción Dispositivo, contén:
Crear táboa de particións —> Crea particións.
Tentar rescatar os datos —> Busca sistemas de arquivos no dispositivo.É necesario un análise completo do disco para encontrar sistemas de ficheiros e a análise pode durar moito tempo. Despois da análise pódese montar calquera sistema de ficheiros descuberto e copiar a información a outro soporte.

A quinta opción Partición, contén:
Nova —> Crea unha partición.
Eliminar —> Ollo, se ten datos…
Redimensionar/Mover —> Trócalle o tamaño a unha partición.
Copiar —> Copia o contido dunha partición.
Pegar —> Pega os datos nunha partición, se non está baleira sobre escribe os datos existentes.
Formatar como —> Formatea unha partición cun sistema de ficheiros determinado.
Desmontar —> Desmonta unha partición, precisase para manipulalas.
Xestionar as marcas —> Amosa as marcas que se poden por as particións:boot(arrinque),hidden(oculta),lvm(discos lóxicos),raid(bloques de discos),etc.
Comprobar —> Iso.
Información —> Sistema de ficheiros da partición, tamaño,ruta,marcas,etc.

Axuda —> Sen palabras.
Isto é todo, aos que non lles guste GParted sempre lles queda fdisk, dende a liña de comandos.

-Como conectar impresoras e unidades de almacenamento ao porto USB dun Router Comtrend AR-5387, un router inalámbrico con: 1 porto USB, 4 LAN e 1 WLAN, dos que adoitan a facilitar as compañias de telefonía aos seus clientes domésticos.
Antes de conectar a impresora ao porto e configurar o router temos que asegurarnos que a nosa impresora soporta o protocolo IPP (Internet Printing Protocol) 1.1 e que ten alimentación externa.
Como o router só ten un porto USB, para dispor das unidades de almacenamento, imos conectar ao porto USB do router un duplicador de portos ao que conectaremos unha impresora multifunción e un HD de 1 Tb.
Imos ao panel do router:
Para iso, abrimos o navegador e poñemos:http://192.168.1.1 (IP do meu router).

Necesitaremos o usuario e a contraseña. Se non a coñecemos pedímoslla o noso ISP, tamén nos pode indicar cal é a ip. En caso de modificar os valores por defecto, se non se recordan, hai que resetealo router.
Xa estamos no panel de control e imos activar o servidor de impresión:
No menú, columna da esquerda, seleccionamos Advances Setup -> Print Server. Habilitámo-lo cadro de verificación “Enable on-board print server” e introduccimos o nome (Printer name) e o modelo (Make and model). Pulsamos o botón Apply/Save para gardar os cambios.

Agora imos agregar a impresora no PC, Para iso:

Agora aceptamos esta pantalla e despois todas que seguen.

Vemos, neste caso, que xa hai configurada unha impesora de serie, explicar a súa instalación non ten obxecto xa que en Debian, polo menos a miña HP en porto Usb, detéctaa e instala de xeito automático. Presionamos o botón “Engadir” e seleccionamos Impresora.

¡Importantisimo!, Seleccionar protocolo IPP e asegurarse de que o nome da impresora é aquí exactamente igual que no router.

Driver correspondente ao noso modelo de impresora, no meu caso HP.

Indica que o driver é compatible con hardware adicional que pode ser instalado na impresora.

Podemos imprimir a folla de proba agora ou facelo ao final.

Comprobamos de novo que o nome que lle demos á nosa impresora de rede e o mesmo co que lle demos no router.

En estado teñen que estar marcadas as 3 casiñas de verificación.

Tchan…, xa temos funcionando a impresora.

Configurar o disco duro é moito máis doado, só precisamos ter instalado o cliente samba, aquí:

Configurar servidor samba

hai un sinxelo manual que nos permite facelo. Isto vai permitir que podamos compartir o noso disco duro e a impresora en rede.
Conectamos o disco ao duplicador de portos USB, xa temos a impresora ocupando un, abrimos o navegador e conectámonos ao router, como fixemos coa impresora.
Unha vez dentro do router vamos a isto:

En Storage Service aparece descrito un volume, é o noso. Pois xa está, non hai máis que facer. Podemos habilitar un acceso ftp en:

Para acceder ao noso volume:

Iso é todo, dobre click, e listo.

-Samba é un software co que se poden compartir arquivos e impresoras nunha rede local. Utiliza para iso o protocolo SMB/CIFS compatible con sistemas operativos UNIX ou Linux, pero tamén con sistemas Windows, VOS/2 ou DOS.
Para instala-lo cliente samba, facemos:
 #aptitude install samba smbfs smbclient
Logo editamos e modificamos,eu fágoo co editor nano, o arquivo, smb.conf:
 #nano /etc/samba/smb.conf
No apartado Global Settings modificamos e deixámo-la a seguinte liña do seguinte xeito:
  workgroup = GRUPO_TRABALLO ( o grupo de traballo ou dominio de cada un )
No apartado Authentication modificamos do seguinte xeito:
;security = share
security = user
username map = /etc/samba/smbpasswd
temos que asegurarnos de pór o “;” antes de security = share
No apartado Share Definitions, para dar acceso aos usuario aos seus directorios persoais, buscamos debaixo da liña [homes] e deixámolas así:
 [homes]
   comment = Home Directories
   browseable = no
   valid users = %S
   writable = yes
Se queremos compartir un directorio, saímos do nano, creamos un cartafol en /home e dámoslle permisos dabondo:
 # mkdir /home/comparch
 # chmod 777 /home/comparch //lectura, escritura e execución
Volvemos ao arquivo de configuración de samba:
 # nano /etc/samba/smb.conf
Logo imos ao final do apartado Share Definitions e poñémo-lo seguinte:
 [comparch]
   comment = Arquivos compartidos
   path = /home/comparch
   public = yes
   writable = yes
   guest ok = yes
   browseable = yes
   create mask = 0777
   directory mask = 0777
Para compartir impresoras hai que buscar no arquivo /etc/samba/smb.conf, o apartado Printing:
 ;printing = cups
 ;printcap name = cups
E deixámo-las así:
 printing = cups
 printcap name = cups
Para engadir usuarios a Samba, tecleamos o seguinte comando:
 #smbpasswd -a nome_usuario
 New SMB password: o_noso_pwd
 Retype new SMB password: repetimos
Esta será a clave de usuario para entrar ao servidor Samba
Imos crear un arquivo onde estarán os usuarios que se poden conectar ao Servidor de Samba, para isto tecleamos:
 # nano /etc/samba/smbusers
Por casa usuario crearemos unha liña do seguinte xeito:
 nome_user_linux = “nome_user_Windows”
Tecleamos:
 # testparm
Se todo está ben reiniciamos samba:
 # /etc/init.d/samba restart

Referencia:
http://es.wikipedia.org/wiki/Samba_(programa).