O Blogue do Trisquel

Copia de Seguridade. Backup

Feito o:12 Febreiro 2013

-Backup:

En informática, un backup é unha copia de seguridade coa funcionalidade de poder facer unha restauración dos datos cando se precise.

É importante ter en conta a cantidade de datos que imos gardar xa que do seu tamaño dependen os recursos que imos ter que asinar e o tempo que imos empregar. Decidir isto é o proceso máis complexo. Se copiamos moitos datos podemos esgotar a capacidade de almacenamento e se non copiamos datos dabondo podemos perder información crítica.

Existen moitas ferramentas con interfaz gráfica para facer backups, como: Amanda, BackupPc, Bacula, Simple Backup Solution, etc. A min parece moito máis doado facelas usando os comandos da consola con scripts propios.

Para este propósito temos os comandos tar e rsync. O primeiro serve para empaquetar arquivos: Máis sobre sobre o comando tar aquí. Mentres que o segundo, sincroniza arquivos minimizando a transferencia de datos. Mais sobre rsync. Imos ver uns exemplos para despois optar polo que máis se axuste a nosas necesidades.

Convén subliñar que antes de facer os backups é conveniente:

Baleirar o lixo.
Limpar a carpeta oculta aptitude cun aptitude clean, dende a liña de comandos.
Separar a copia do sistema da copia de datos persoais.
Parar todas as tarefas.

Backup con tar:

Este comando ven instalado por defecto, se non fose así:

# aptitude install tar

Agora abrimos o noso editor favorito e poñemos o seguinte:

#!/bin/bash

tar -czpvf /media/PB/backup.tar.gz –exclude=/media /home/user/cabotuet/

Con tar empaquetamos o contido de cabotuet no arquivo backup.tar.gz, que se atopa en PB que é un disco duro externo usb e exclumos os arquivos contidos en media.

Gardamos o arquivo. Eu chameille copy_dat. Para executalo hai que antepor ./ ao nome, tamén podemos crear un acceso directo no escritorio.

Hai que lembrarse de darlle permiso de execución o arquivo:

$ chmod a+x copy_dat

Backup con rsync:

Para instalalo:

# aptitude install rsync

A sintaxe para executalo dende a liña de comandos é:

$ rsync opcións orixe destino

Para copiar os datos do noso cartafol persoal teriamos que facer:

$ rsync -av –delete /home/user/* /media/PB/backup

E se queremos automatizar os backups só temos que executar rsync dende cron: Administrador regular de procesos en segundo plano (demo) que executa procesos ou guións a intervalos regulares (por exemplo, cada minuto, día, semana ou mes). Os procesos que deben executarse e a hora na que deben facelo especifícanse no arquivo crontab. Máis sobre cron, aquí.

Para editar o arquivo:

$ crontab -e

Engadimoslle a seguinte liña:

0 6 * * * rsync -av –delete /home/user/* /media/PB/backup

Neste caso o backup executaríase tódolos días as 6:00.

Antes de facer as copias de seguridade temos que asegurarnos que temos permisos para escribir no medio que imos usar para gardar as copias.

Se cadra, para un uso domestico tar resulta máis útil, mentres que para un entorno profesional é mellor rsync.

É obvio que tar tamén se pode usar co cron:

0 6 * * * tar -czpvf /media/PB/backup.tar.gz –exclude=/media /home/user/cabotuet/

E rsync con scripts bash:

#!/bin/bash

rsync -av –delete /home/user/* /media/PB/backup

Referencias:
Wikipedia.

Só para Linux

Titorial de PHP

Feito o:17 Decembro 2012

Que é PHP.
Instalación.
Tipos de datos.
Constantes.
Etiquetas.
Variables.
Arrays e Estructuras de control.
Funcións.
Arquivos.
Programación orientada a obxectos.
Formularios.
Cookies.
Sesións.
Conexión a bases de datos.
_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Que é PHP:
PHP é o acrónimo de PHP Hypertext Preprocessor, e é, unha linguaxe de programación de uso xeral de script ao lado do servidor orixinalmente deseñado para o desenvolvemento web de contido dinámico. Foi unha das primeiras linguaxes de programación do lado do servidor que se podían incorporar directamente nun documento HTML en lugar de chamar a un arquivo externo que procese os datos. O código é interpretado por un servidor web cun módulo de procesador de PHP que xera a páxina Web resultante. PHP pode ser usado na maioría dos servidores web do mesmo xeito que en case todos os sistemas operativos, bases de datos e plataformas sen ningún custo.

Foi creado orixinalmente por Rasmus Lerdorf en 1995. Actualmente a linguaxe segue sendo desenvolvida con novas funcións polo grupo PHP. Esta linguaxe forma parte do software libre publicado baixo a licenza PHP que é incompatible coa Licenza Pública Xeneral de GNU debido ás restricións do uso do termo PHP.

Un exemplo:

<html>

<head>

<title> Exemplo básico PHP</title>

</head>

<body>

<?php

echo ‘Hola mundo’;

</body>

</html>

Para crear unha saída, escribimos o código HTML con certo código PHP embebido (introducido) no mesmo, o cal producirá a saída “Hola mundo”.

O código PHP inclúese entre etiquetas especiais de comezo e final (<?php e ?>) que nos permitirán entrar e saír no modo PHP.

PHP soporta varios tipos de comentarios.

Exemplo:

<?php

echo “Isto é unha proba”; // Isto é o comentario para unha liña

/* Este é un comentario multiliña

máis comentario */

echo “Unha proba máis”; # Isto é un comentario

Instalación:
Neste titorial imos usar só ferramentas libres: Servidor Apache, Base de Datos MySQL e Editor Bluefish. Para editor valería calquera procesador de textos.

Pódese instalar o Servidor Apache seguindo este titorial:http://trisquel-blog.com/?cat=7

Para MySQL serve este enlace:http://trisquel-blog.com/?cat=8

Para PHP5 en Sistemas Linux baseados en Debian:

# aptitude install php5-common libapache2-mod-php5 php5-cli

Aptitude instalará de xeito automático o módulo PHP5 para Apache 2 xunto con todas as súas dependencias, e logo activarao. Apache ten que ser reiniciado para que os trocos teñan efecto.

Para usar PHP con MySQL hai que instalar a súa extensión:

# aptitude install php5-mysql

Neste enlace:http://www.php.net/manual/es/install.unix.php hai máis información sobre a instalación e configuración de PHP.

Para comprobar que temos PHP, no noso editor, escribimos o seguinte código PHP:

<?php

phpinfo();

gardamos o ficheiro co nome infophp.php, pode ser calquera nome agás a extensión que obrigatoriamente é .php, imos o navegador e executámolo, a saída é un cadro coa descrición da configuración de PHP.

Para instalar o Editor Bluefish abonda con:

# aptitude install bluefish

Existe unha aplicación chamada XAMPP que é un servidor independente da plataforma, software libre, que consiste principalmente na base de datos MySQL, o servidor Web Apache e os intérpretes para linguaxes de script: PHP e Perl. O nome provén do acrónimo de X (para calquera dos diferentes sistemas operativos), Apache, MySQL, PHP, Perl. O programa está liberado baixo a licenza GNU e actúa como un servidor Web libre, fácil de usar e capaz de interpretar páxinas dinámicas. Esta dispoñible para GNU/Linux, Solaris, Windows e MacOS X.

Tipos de datos: Integer, Float, Strings, Boolean:
Integer: Valores numéricos enteiros pódense especificar do xeito seguinte:

$a = 1234; # número decimal

$a = -123; # un número negativo

$a = 0123; # número octal

$a = 0×12; # número hexadecimal

Float: Valores numéricos con parte decimal:

$a = 1.234;

$a = 1.2e3;

Strings: Cadeas de caracteres:

$str = “Esto es una cadena”; // Asignando unha cadea.

$str = $str . ” con máis texto”; // Engadindo á cadea.

$str .= “E un carácter de nova liña ao final.\n”; /*Outro xeito de engadir,

inclue un carácter de nova

liña protexido. */

Conversión de cadeas: Cando unha cadea se avalía como un valor numérico, o valor resultante e o tipo determínanse como segue.

A cadea avaliarase como un dobre se contén calquera dos carácteres ‘.’, ‘e’, ou ‘E’. En caso contrario, avaliarase como un enteiro.

O valor vén dado pola porción inicial da cadea. Se a cadea comeza con datos de valor numérico, este será o valor usado. En caso contrario, o valor será 0 (cero). Os datos numéricos válidos son un signo opcional, seguido por un ou máis díxitos (que opcionalmente conteñan un punto decimal), seguidos por un expoñente opcional. O expoñente é unha ‘e’ ou unha ‘E’ seguidos por un ou máis díxitos. Cando a primeira expresión é unha cadea, o tipo da variable dependerá da segunda expresión.
$foo = 1 “10.5″; // $foo é dobre (11.5)

$foo = 1 “-1.3e3″; // $foo é dobre (-1299)

$foo = 1 “bob-1.3e3″; // $foo é enteiro (1)

$foo = 1 “bob3″; // $foo é enteiro (1)

$foo = 1 “10 porquiños”; // $foo é enteiro (11)

$foo = “10.0 porcos ” 1; // $foo é enteiro (11)

$foo = “10.0 porcos ” 1.0; // $foo é double (11)

Boolean: Serve para asignar valores lóxicos ( VERDADEIRO ou FALSO):

$certo = TRUE; //O valor de $certo e verdadeiro

$certo = FALSE; //Agora e falso

Constantes:
PHP define varias constantes e proporciona un mecanismo para definir máis en tempo de execución.

As constantes son como as variables, agás que as constantes deben ser definidas usando a función define(), e que non poden ser redefinidas máis tarde con outro valor. As constantes predefinidas (sempre dispoñibles) son:

__FILE__: Nome do arquivo de comandos que está sendo interpretado actualmente. Se se usa dentro dun arquivo que foi incluído ou requirido, entón dáse o nome do arquivo incluído, e non o nome do arquivo pai.

__LINE__: O número de liña dentro do arquivo que está sendo interpretado na actualidade. Se se usa dentro dun arquivo incluído ou requirido, entón dáse a posición dentro do arquivo incluído.

PHP_VERSION: A cadea que representa a versión do analizador de PHP en uso.

PHP_Os: Nome do sistema operativo no cal se executa o analizador PHP.

TRUE: Valor verdadeiro.

FALSE: Valor falso.

E_ERRO: Denota un erro distinto dun erro de interpretación do cal non é posible recuperarse.
E_WARNING: Denota unha condición onde PHP recoñece que hai algo erróneo, pero continuará de todos os xeitos; pode ser capturado polo propio arquivo de comandos.

E_PARSE: O interprete atopou sintaxe inválida no arquivo de comandos. A recuperación non é posible.

E_NOTICE: Ocorreu algo que puido ser ou non un erro. A execución continúa.

Pódense definir constantes adicionais usando a función define().

Exemplo:
define(“EXEMPLO_DE_CONSTANTE”, “Ola mundo.”);

echo CONSTANTE; // Amosa Ola mundo.

Etiquetas:
O xeito que ten PHP de delimitar onde empeza e onde termina o seu código, entre o do HTML, é por medio das etiquetas de comezo e fin de código.

<?php //Comezo

………

?> //Fin do código

Variables:
En PHP, as variables, non fai falta declaralas, represéntanse como un signo de dólar seguido polo nome da variable. O nome da variable é sensible a minúsculas e maiúsculas.
$var = “Bob”;

$Var = “Joe”;

echo “$var, $Var”; // produce a saída “Bob, Joe”

As seguintes variables son creadas polo propio PHP.

Argv: Array de argumentos pasados ao script. Cando o script se executa dende a liña de comandos, isto dá un acceso, ao estilo de C, aos parámetros pasados en liña de comandos. Cando se lle chama mediante o método GET, conterá a cadea da petición.
Argc: Contén o número de parámetros da liña de comandos pasados ao script (se se executa dende a liña de comandos).

PHP_SELF: O nome do ficheiro que contén o script que se esta executando, relativo ao directorio raíz dos documentos. Se PHP se esta executando como intérprete de liña de comandos, esta variable non está dispoñible.

HTTP_COOKIE_VARS: Un array asociativo de variables pasadas ao script actual mediante cookies HTTP. Só está dispoñible se o seguimento de variables foi activado mediante a directiva de configuración track_vars ou a directiva.<?php_track_vars?>.

HTTP_GET_VARS: Un array asociativo de variables pasadas ao script actual mediante o método HTTP GET. Só está dispoñible se –variable tracking– foi activado mediante a directiva de configuración track_vars ou a directiva <?php_track_vars?>.

HTTP_POST_VARS: Un array asociativo de variables pasadas ao script actual mediante o método HTTP POST. Só está dispoñible se –variable tracking– foi activado mediante a directiva de configuración track_vars ou a directiva <?php_track_vars?>.

Ambito das variables:O ámbito dunha variable é o contexto dentro do que a variable está definida, que pode ser global ou local.

As variables globais son aquelas accesibles dende calquera sitio do código PHP mentres que as locais con as que se definen dentro dunha función, logo, só estan dispoñibles dentro dela.

Exemplo:

$a = 1; /* ámbito global */

Function Test () {

echo $a; /* referencia a una variable de ámbito local */

}

Test ();

Este script non producirá saída, xa que a orde echo utiliza unha versión local da variable $a, á que non se lle deu ningún valor no seu ámbito.

Con todo:

$a = 1;

$b = 2;

Function Sum () {

global $a, $b;

$b = $a + $b;

}

Sum ();

echo $b;

Producirá 3 de saída. Ao declarar as variables $a e $b como globais dentro da función todas as referencias a tales variables son a versión global.

Variables externas a PHP (GET e POST): Cando se envía un formulario a un script PHP, as variables de dito formulario pasan a estar dispoñibles de xeito automático no script gracias a PHP.

Exemplo:

Name: <input type=”text” name=”name”><br>

</form>

Cando é enviado, PHP creará a variable $name, que conterá o que sexa que se introduciu no campo Name: do formulario.

Arrays e Estructuras de control:
Un array é unha serie de elementos indexados. A diferenza de outras linguaxes, os datos, non teñen porque ser todos do mesmo tipo. Para acceder a cada un dos elementos do array faise por medio do indice. O xeito máis doado de crear un array é como se fora unha variable pero incluíndo o indice entre corchetes, $a[0] = 1; isto creará un array dun só elemento cuxa posición é 0 e que contén o valor 1. O primeiro elemento das matrices en PHP é o 0.

Exemplos:

$a[0] = “abc”;

$a[1] = “def”;

Tamén se pode crear simplemente engadindo valores ao array. Cando se asigna un valor a unha variable array usando corchetes baleiros, o valor engadirase ao final do array.

$a[ ] = “ola”; // $a[2] == “ola”

$a[ ] = “mundo”; // $a[3] == “mundo”

Os arrays pódense ordenar usando as funcións asort(), arsort(), ksort(), rsort(), sort(), uasort(), usort(), e uksort() dependendo do tipo de ordenación que se desexe.

Pódese contar o número de elementos dun array usando a función count().

Pódese percorrer un array usando as funcións next() e prev(). Outra forma habitual de percorrer un array é usando a función each().

Outro xeito de encher un array é:

$a = array(“Luns”,”Martes”,”Mércores”);

Arrays asociativos: Son aqueles que o índice é unha cadea:

$a["color"] = “azul”;

$a["sabor"] = “doce”;

$a["forma"] = “redondeada”;

$a["nome"] = “maza”;

$a=array(“color” => “azul”, “sabor” => “doce”);

Arrays multidimensionais:

$a = array(

“maza” => array(

“color” => “azul”,

“sabor” => “doce”,

“forma” => “redondeada”

“laranxa” => array(

“color” => “laranxa”,

“sabor” => “ácido”,

“forma” => “redondeada”

“plátano” => array(

“color” => “amarelo”,

“sabor” => “doce”,

“forma” => “lineal”

)

);

echo $a["maza"]["sabor"]; # devolverá “doce”

Estruturas de control:

If: Permite a execución condicional de fragmentos de código. Exemplo:

if ($a > $b)

print “a es mayor que b”;

A sentenza if pódese aniñar de xeito indefinido dentro doutras sentenzas.

Else: A miúdo queremos executar unha sentenza se se cumpre unha certa condición, e unha sentenza distinta se a condición non se cumpre. Exemplo:

if ($a > $b) {

print “a é maior que b”;

} else {

print “a NON é maior que b”;

}

Elseif: como o seu nome suxire, é unha combinación de if e else. Como else, estende unha sentenza if para executar unha sentenza diferente no caso de que a expresión if orixinal avalíase como FALSE. Non entanto, a diferenza de else, executará esa expresión alternativa soamente se a expresión condicional elseif avalíase como TRUE. Exemplo:

if ($a > $b) {

print “a é maior que b”;

} elseif ($a == $b) {

print “a é igual que b”;

} else {

print “a é maior que b”;

}

Sintaxe Alternativa de Estruturas de Control: PHP ofrece unha sintaxe altenativa para algunha das súas estruturas de control; a saber, if, while, for, e switch. En cada caso, a forma básica da sintaxe alternativa é cambiar abrir-chave por dous puntos (:) e pechar-chave por endif;, endwhile;, endfor;, ou endswitch;, respectivamente.

<? php if ($a==5): ?>

A é igual a 5

<?php endif; ?>

No exemplo de arriba, o bloque HTML “A = 5″ aníñase dentro dunha sentenza if escrita na sintaxe alternativa. O bloque HTML mostraríase soamente se $a fóra igual a 5.

A sintaxe alternativa aplícase a else e tamén a elseif. A seguinte é unha estrutura if con elseif e else no formato alternativo:

if ($a == 5):

print “a é igual a 5″;

print “…”;

elseif ($a == 6):

print “a é igual a 6″;

print “!!!”;

else:

print “a non é nin 5 nin 6″;

endif;

While: A forma básica dunha sentenza while é:

while (expr) sentencia

O significado dunha sentenza while é simple. Dille a PHP que execute as sentenzas aniñadas, tanto como a expresión while se avalíe como TRUE. O valor da expresión é verificado cada vez ao comezo do bucle, polo que ata se este valor cambia durante a execución das sentenzas aniñadas, a execución non se deterá ata o final da iteración (cada vez que PHP executa as sentenzas contidas no bucle é unha iteración). Se a expresión while se avalíase como FALSE dende o principio, as sentenzas aniñadas non se executarán nin sequera unha vez.

Como coa sentenza if, pódense agrupar multiples sentenzas dentro do mesmo bucle while encerrando un grupo de sentenzas con chaves, ou usando a sintaxe alternativa:

while (expr): sentenza … endwhile;

O seguintes exemplos imprimen números do 1 ao 10:

/* Exempol 1 */

$i = 1;

while ($i <= 10) {

print $i ; /* o valor impreso sería $i antes do incremento (post-incremento) */

$i++;

}

/* ejemplo 2 */

$i = 1;

while ($i <= 10):

print $i;

$i++;

endwhile;

Do..while: Os bucles do..while son moi similares aos bucles while, agás que as condicións compróbanse ao final de cada iteración no canto de ao principio. A principal diferenza fronte aos bucles regulares while é que se garante a execución da primeira iteración dun bucle do..while, a
condición compróbase só ao final da iteración, mentres que pode non ser necesariamente
executada cun bucle while regular, a condición compróbase ao principio de cada iteración, se esta avalíase como FALSE desde o principio a execución do bucle finalizaría inmediatamente).

Hai unha soa sintaxe para os bucles do..while:

$i = 0;

do {

print $i;

} while ($i>0);

For: A sintaxe dun bucle for é:

for (expr1; expr2; expr3) sentencia

A primeira expresión (expr1) avalíase incondicionalmente unha vez ao principio do bucle.
Ao comezo de cada iteración, avalíase expr2. Se se avalía como TRUE, o bucle continúa e as sentenzas aniñadas execútanse. Se se avalía como FALSE, a execución do bucle finaliza.

Ao final de cada iteración, avalíase (executa) expr3. Cada unha das expresións pode estar baleira. Que expr2 estea baleira significa que o bucle debería correr indefinidamente. Isto poida que non
sexa tan inútil como se podería pensar, posto que a miúdo quérese saír dun bucle usando unha sentenza break condicional no canto de usar a condición de for. Exemplos.

Todos eles mostran números do 1 ao 10:

/* exemplo 1 */

for ($i = 1; $i <= 10; $i ) {

print $i;

}

/* exemplo 2 */

for ($i = 1;;$i ) {

if ($i > 10) {

break;

}

print $i;

}
/* exemplo 3 */

$i = 1;

for (;;) {

if ($i > 10) {

break;

}

print $i;

$i ;

}

/* exemplo 4 */

for ($i = 1; $i <= 10; print $i, $i ) ;

Por suposto, o primeiro exemplo parece ser o mais elegante (ou quizais o cuarto), pero un pode descubrir que ser capaz de usar expresións baleiras en bucles for resulta útil en moitas ocasións.
Foreach: Ten dúas sintaxes:

foreach(expresion_array as $value) sentenza

foreach(expresion_array as $key => $value) sentencia

A primeira forma percorre o array dado por expresion_array. En cada iteración, o valor do elemento
actual asígnase a $value e o punteiro interno do array avánzase nunha unidade (así no seguinte paso, estarase mirando o elemento seguinte).

O segundo xeito fai o mesmo, salvo que a crave do elemento actual será asignada á variable
$key en cada iteración.

As seguintes funcionalidades son idénticas:

reset( $arr );

while( list( , $value ) = each( $arr ) ) {

echo “Valor: $value<br>\n”;

}

foreach( $arr as $value ) {

echo “Valor: $value<br>\n”;

}
As seguintes tamén son funcionalidades idénticas:

reset( $arr );

while( list( $key, $value ) = each( $arr ) ) {

echo “Key: $key; Valor: $value<br>\n”;

}
foreach( $arr as $key => $value ) {

echo “Key: $key; Valor: $value<br>\n”;

}

Algúns exemplos máis do seu uso:

/* foreach exemplo 1: só valor*/

$a = array(1, 2, 3, 17);

foreach($a as $v) {

print “Valor actual de \$a: $v.\n”;

}

/* exemplo 2: valor (con clave impresa para ilustrar) */

$a = array(1, 2, 3, 17);

$i = 0; /* só para propósitos demostrativos */

foreach($a as $v) {

print “\$a[$i] => $k.\*n”;

}

/* exemplo 3: clave e valor */

$a = array(

“un” => 1,

“dous” => 2,

“tres” => 3,

“dezasete” => 17

);

foreach($a as $k => $v) {

print “\$a[$k] => $v.\n”;

}

Break: Remata a execución da estrutura actual for, foreach, while, do-while ou switch. Acepta un argumento numérico opcional o cal indica de cantas estruturas aniñadas encerradas se ten que saír. Exemplo:

$arr = array(‘un’, ‘dous’, ‘tres’, ‘catro’, ‘stop’, ‘cinco’);

while (list(, $val) = each($arr)) {

if ($val == ‘stop’) {

break; /* Pódese escribir tamén break 1. aqui*/

}

echo “$val<br> \n”;

}

/* Usando o argumento opcional. */

$i = 0;

while ( $i) {

switch ($i) {

case 5:

echo “En 5<br>\n”;

break 1; /* Só sae do switch. */

case 10:

echo “En 10; saíndo<br>\n”;

break 2; /* Sae do switch e do while. */

default:

break;

}
}
Continue: Utilízase dentro das estruturas iterativas para saltar o resto da iteración actual do bucle e continuar a execución na avaliación da condición e logo comezar a seguinte iteración.

En PHP a sentenza switch considérase unha estrutura iterativa para os propósitos de continue. A sentenza continue acepta un argumento numérico opcional, que indica cantos niveis de bucles encerrados se han saltar. O valor por omisión é 1, polo que salta ao final do bucle actual. Exemplo:

while (list($clave, $valor) = each($arr)) {

if (!($clave % 2)) { // saltar os membros impares

continue;

}

facer_algo($valor);

}

$i = 0;

while ($i < 5) {

echo “Exterior<br>\n”;

while (1) {

echo “Medio<br>\n”;

while (1) {

echo “Interior<br>\n”;

continue 3;

}

echo “Isto nunca se imprimirá.<br>\n”;

}

echo “Nin isto tampouco.<br>\n”;

}

Switch: A sentenza switch é similar a unha serie de sentenzas IF na mesma expresión. En moitas ocasións, quérese comparar a mesma variable (ou expresión) con nuchos valores diferentes, e executar unha parte de código distinta dependendo da que valor é igual.

Os dous exemplos seguintes son dous xeitos distintos de escribir a mesma cousa, un usa unha serie de sentenzas if, e o outro usa a sentenza switch:

/*exemplo1 */

if ($i == 0) {

print “i é igual a 0″;

}

if ($i == 1) {

print “i é igual a 1″;

}

if ($i == 2) {

print “i é igual a 2″;

}

/*exemplo 2 */

switch ($i) {

case 0:

print “i é igual a 0″;

break;

case 1:

print “i é igual a 1″;

break;

case 2:

print “i é igual a 2″;

break;

}
É importante entender como se executa a sentenza switch para evitar erros. A sentenza switch
executa liña por liña (realmente, sentenza a sentenza). Ao comezo, non se executa código. Só
cando se atopa unha sentenza case cun valor que coincide co valor da expresión switch
PHP comeza a executar as sentenzas. PHP continúa executando as sentenzas ata o final do bloque
switch, ou a primeira vez que vexa unha sentenza break. Se non se escribe unha sentenza break ao final dunha lista de sentenzas case, PHP seguirá executando as sentenzas do seguinte case.

Include: Esta sentenza inclúe e avalía o arquivo especificado.

O seguinte tamén se aplica a require.

Os arquivos son incluídos con base na ruta de acceso dada ou, se ningunha é dada, o include_path especificado. Se o arquivo non se atopa no include_path, include finalmente verificará no propio directorio do script que fai o chamado e no directorio de traballo actual, antes de fallar. O construtor include emitirá unha advertencia se non pode atopar un arquivo, este é un comportamento diferente ao de require, o cal emitirá un erro fatal.

Se unha ruta é definida xa sexa absoluta (comezando cunha letra de unidade ou \ en Windows ou / en sistemas Unix/Linux) ou relativa ao directorio actual (comezando con . ou ..) o include_path será ignorado por completo. Por exemplo, se un nome de arquivo comeza con ../, o interprete buscará no directorio pai para atopar o arquivo solicitado.

Cando se inclúe un arquivo, o código que contén herda o ámbito das variables da liña na cal ocorre a inclusión. Calquera variable dispoñible nesa liña do arquivo que fai o chamado, estará dispoñible no arquivo chamado, desde ese punto en diante. Con todo, todas as funcións e clases definidas no arquivo incluído teñen o ámbito global.
Exemplo:

vars.php //nome do arquivo a incluír

<?php
$cor = ‘verde’;

$froita = ‘mazá’;

test.php // segundo arquivo

<?php

echo “Unha $froita $cor”; // Unha

include ‘vars.php’;

echo “Unha $froita $cor”; // Unha mazá verde

Require: é idéntico a include agás que en caso de fallo producirá un erro fatal de nivel E_COMPILE_ERRO. Noutras palabras, este detén o script mentres que include só emitirá unha advertencia (E_WARNING) o cal permite continuar o script.

Include_once: A sentenza include_once inclúe e avalía o ficheiro especificado durante a execución do script. É un comportamento similar ao da sentenza include, sendo a única diferenza que se o código do ficheiro xa foi incluído, non se volverá a incluír. Como o seu nome indícao, será incluído só unha vez. include_once pode ser usado en casos onde o mesmo ficheiro podería ser incluído e avaliado máis dunha vez durante unha execución particular dun script, así que neste caso, pode axudar a evitar problemas como a redefinición de funcións, reasignación de valores de variables.

Require_once: é idéntica a require agás que PHP verificará se o arquivo xa foi incluído e se é así, non se inclúe (require) de novo.

Funcións:
Unha función pode ser definida usando unha expresión como a seguinte:
function foo ($arg_1, $arg_2, …, $arg_n) {
echo “Función de ejemplo.\n”;
return $retval;
}

A información pode fornecerse ás funcións mediante unhaa lista de parámetros, unha lista de variables e/ou constantes separadas por comas.

PHP soporta pasar parámetros por valor (o comportamento por defecto), por referencia, e parámetros por defecto.

Parámetros por referencia: Por defecto, os parámetros dunha función pásanse por valor, de maneira que se troca o valor do argumento dentro da función, non se ve modificado fóra dela.

Para permitir modificar o valor dos parámetros dunha función, hai que pasalos por referencia, para iso, hai que antepor un ampersand (&) ao nome do parámetro na definición da función.

Exemplo:

function add_some_extra(&$string) {
$string .= ’ e algo máis.’; //O punto antes do signo igual concatena as cadeas
}
$str = ’Isto é unha cadea, ’;
add_some_extra($str);
echo $str; // Saca ’Isto é unha cadea, e algo máis.’

Para pasar unha variable por referencia a unha función que non toma o parámetro por referencia por defecto, tes que antepor un ampersand ao nome do parámetro na chamada á función:

function foo ($bar) {

$bar .= ’e algo máis.’;

}

$str = ’Isto é unha cadea, ’;

foo ($str);

echo $str; // Saca ’Isto é unha cadea, ’

foo (&$str);

echo $str; // Saca ’Isto é unha cadea, e algo máis.’

Parámetros por defecto: Unha función pode definir valores por defecto para os parámetros escalares.

Exemplo:

function makecoffee ($type = “cappucino”) {

return “Facer unha cunca de $type.\n”;

}

echo makecoffee ();

echo makecoffee (“espresso”);

A saída do fragmento anterior é:

Facer unha cunca de cappucino.

Facer unha cunca de espresso.

O valor por defecto ten que ser unha expresión constante, e non unha variable ou membro dunha clase.

Devolver valores: Os valores retórnanse usando a instrución opcional return. Pode devolverse calquera tipo de valor, incluíndo listas e obxectos.

Exemplo:
function square ($num) {

return $num * $num;

}

echo square (4); // saca 16.

Non se poden devolver múltiples valores desde unha función, pero un efecto similar pódese conseguir devolvendo unha lista.

function small_numbers() {

return array (0, 1, 2);

}
list ($zero, $one, $two) = small_numbers();

Arquivos:
Un arquivo ou ficheiro informático é un conxunto de bits almacenado nun dispositivo. Un arquivo é identificado por un nome e a descrición do cartafol ou directorio que o contén.

Ademais de bases de datos e arquivos HTML, PHP tamén permite o uso de ficheiros de texto.
Exemplo:

$ruta = “/carpeta/contador.txt”;

$fp = fopen($ruta, “w+”);

$conta = fread($fp, filesize($ruta));

$conta++;
rewind($fp);
fputs($fp, $conta);

fclose($fp);

Para abrir un arquivo úsase a función fopen(), cos parámetros filename e mode, que dará como resultado o punteiro de arquivos ( file pointer ) que gardaremos na variable $fp.

Filename E o nome do arquivo, no exemplo é contador, que se atopa no cartafol carpeta.

Mode Dinos o que podemos facer cun arquivo:

r Só para ler, punteiro ao inicio.

r+ Ler e escribir, punteiro ao inicio.

w Só para escribir, punteiro ao inicio, se existe borra os datos.

w+ Ler e escribir, punteiro ao inicio, se existe borra os datos.

a Escritura, punteiro ao final, se non existe créao.

a+ Ler e escribir, punteiro ao final, se non existe créao.

A función fread( punteiro, tamaño_da_cadea) recupera do arquivo unha cadea de caracteres e asígnallo a variable $conta , o segundo argumento é a lonxitude da cadea.

fgets( punteiro) fai o mesmo que fread coa diferenza que interpretará como final de cadea o primeiro retorno de carro que atope. A lonxitude máxima da cadea será de 1024 caracteres.

Unha función semellante e file_get_contents( $filename ) coa diferenza que transmite o arquivo enteiro a unha cadea.

$conta++ súmalle 1 ao valor da variable.

rewind( punteiro ) situa o punteiro no principio de arquivo. A función fseek( punteiro, 0) fai o mesmo.

fputs( punteiro, variable ) encargase de sobre-escribir, argumento w+, o contido de $conta no arquivo. Tamén se podería empregar fwrite( punteiro, variable ). file_put_contents( $filename, $variable) escribe unha cadea nun arquivo. Esta función é idéntica que chamar a fopen(), fwrite() e fclose() sucesivamente para escribir información nun arquivo.

Por último fclose( punteiro ) pecha o arquivo.

Isto é un exemplo dun contador de visitas a unha páxina web.

Programación orientada a obxectos:
A programación orientada a obxectos ou POO (OOP segundo as súas siglas en inglés) é un paradigma de programación que usa os obxectos nas súas interaccións, para deseñar aplicacións e programas informáticos.

Características:

Abstracción Illamento dun elemento do seu contexto. Define as características esenciais dun
obxecto.
Encapsulamento Reúne ao mesmo nivel de abstracción, a todos os elementos que poidan considerarse pertencentes a unha mesma entidade.

Modularidade Característica que permite dividir unha aplicación en varias partes máis pequenas
(denominadas módulos), independentes unhas doutras.

Ocultación (illamento) Os obxectos están illados do exterior, protexendo ás súas propiedades para non ser modificadas por aqueles que non teñan dereito a acceder ás mesmas.

Polimorfismo É a capacidade que dá a diferentes obxectos, a posibilidade de contar con métodos, propiedades e atributos de igual nome, sen que os dun obxecto interfiran co doutro.

Herdanza É a relación existente entre dúas ou máis clases, onde unha é a principal (nai) e outras son secundarias e dependen (herdan) delas (clases fillas), onde á vez, os obxectos herdan as características dos obxectos dos cales herdan.

Recolección de lixo É a técnica que consiste en destruír aqueles obxectos cando xa non son necesarios, liberándoos da memoria.

Elementos da POO:

Clase Unha clase é un modelo que se utiliza para crear obxectos que comparten un mesmo
comportamento, estado e identidade.

Obxecto É unha entidade provista de métodos ou mensaxes aos cales responde (comportamento), atributos con valores concretos (estado) e propiedades (identidade).

$persoa = new Persoa();

Método É o algoritmo asociado a un obxecto que indica a capacidade do que este pode facer.
function camiñar() {

……………..

}
Evento e Mensaxe Un evento é un suceso no sistema mentres que unha mensaxe é a comunicación do suceso dirixida ao obxecto.

Propiedades e atributos As propiedades e atributos, son variables que conteñen datos asociados a un obxecto.

$nome = ‘Juan’;

$idade = ’25 anos’;

$altura = ’1,75 metros’;

Clases e obxectos en PHP 5:

Segundo o Manual Oficial de PHP unha clase é unha colección de variables e funcións que traballan con estas variables. As variables defínense utilizando var e as funcións utilizando function.

Exemplo:

class Carro {

var $contido;

function mete($cousa) {

$this->contido = $cousa;

}

function amosa_contido() {

return $this->contido;

}

O exemplo define unha clase chamada Carro que consiste en ir metendo artigos no carro e dúas funcións (os métodos da clase), mete e amosa_contido, para meter cousas nel e amosar o contido. A palabra clave this precedida do signo do dólar ,“$”, indica que fai referencia ao propio obxecto. Se o método ou a clase teñen que devolver algún valor empregase a palabra reservada return.

Declaración de Clases abstractas As clases abstractas son aquelas que non necesitan ser instanciadas e que serán herdadas nalgún momento. Defínense antepondo a palabra crave abstract a class:
abstract class NomeDaClaseAbstracta {

……………………………

}
Este tipo de clases, será a que conteña métodos abstractos e xeralmente, a súa finalidade, é a de declarar clases “xenéricas” que necesitan ser declaradas pero ás cales, non se pode outorgar unha definición precisa (diso, encargaranse as clases que a herden).

Herdanza de Clases: Os obxectos poden herdar propiedades e métodos doutros obxectos. Para iso, PHP permite a herdanza de clases, cuxa característica representa a relación existente entre diferentes obxectos. Para definir unha clase como extensión dunha clase “nai” utilízase a palabra crave extends.

class NomeDaClaseMai {

…………………

}
class NomeDaClaseFilla extends NomeDaClaseMai {

/* esta clase herda todos os métodos e propiedades da clase nai */

}

Declaración de Clases finais: PHP 5 incorpora clases finais que non poden ser herdadas por outra. Defínense antepondo a palabra crave final.

final class NomeDaClaseFinal {

# esta clase non poderá ser herdada

}

Obxectos en PHP: Unha vez que as clases foron declaradas, será necesario crear os obxectos, aínda que temos visto que algunhas clases, como as clases abstractas, son só modelos para outras, e polo tanto non necesitan instanciar ao obxecto.

Instanciar unha clase: Para instanciar unha clase, só é necesario utilizar a palabra crave new. O obxecto será creado, asignando esta instancia a unha variable (a cal, adoptará a forma de obxecto). Loxicamente, a clase debe ser declarada antes de ser instanciada.

# declaración da clase

class Persoa {

…..

}

# creación do obxecto instanciando a clase

$persoa = new Persoa();

Propiedades: As propiedades representan certas características do obxecto en si mesmo. Defínense
antepondo a palabra crave var ao nome da variable (propiedade):

class Persoa {

var $nome;

var $idade;

var $xero;

}

As propiedades poden gozar de diferentes características, por exemplo, a visibilidade: poden ser públicas, privadas ou protexidas. A visibilidade das propiedades, é aplicable tamén á visibilidade dos métodos.

Propiedades públicas: As propiedades públicas defínense antepondo a palabra crave public ao nome da variable. Estas, poden ser accedidas desde calquera parte da aplicación, sen restrición.

class Persoa {

public $nome;

public $xero;

}

Propiedades privadas: As propiedades privadas defínense antepondo a palabra crave private ao nome da variable. Estas só poden ser accedidas pola clase que as definiu.

class Persoa {

public $nome;

public $xero;

private $idade;

}
Propiedades protexidas: As propiedades protexidas poden ser accedidas pola propia clase que a definiu, así como polas clases que a herdan, pero non, desde outras partes da aplicación. Estas,
defínense antepondo a palabra crave protected ao nome da variable:

class Persoa {

public $nome;

public $xero;

private $idade;

protected $pasaporte;

}
Propiedades estáticas: As propiedades estáticas representan unha característica de “variabilidade” dos datos, de gran importancia en PHP 5. Unha propiedade declarada como estática, pode ser accedida sen necesidade de instanciar un obxecto. e o seu valor é estático (é dicir, non pode variar nin ser modificado). Esta, defínese antepondo a palabra crave static ao nome da variable:

class PersoaAPositivo extends Persoa {

public static $tipo_sangue = ‘A+’;

}
Acceso ás propiedade dun obxecto: Para acceder ás propiedade dun obxecto, existen varios xeitos de facelo. Todas elas, dependerán do ámbito desde o cal se invoquen así como da súa condición e
visibilidade.

Acceso a variables dende o ámbito da clase: Accédese a unha propiedade non estática dentro da clase, utilizando a palabra reservada $this sendo esta unha referencia ao obxecto mesmo:

$this->nome;

Cando a variable é estática, accédese a ela mediante o operador de resolución de ámbito, dous-puntos dobres “::” antepondo a palabra crave self ou parent segundo se trata dunha variable da mesma clase ou doutra da cal se herdou:

print self::$variable_estatica_de_esta_clase;

print parent::$variable_estatica_de_clase_nai;

Acceso a variables desde o exterior da clase: Accédese a unha propiedade non estática coa seguinte sintaxe: $obxecto->variable Nótese ademais, que este acceso dependerá da visibilidade da variable. Polo tanto, só variables públicas poden ser accedidas desde calquera ámbito fóra da clase herdada.
# creación do obxecto instanciando a clase

$persoa_a_positivo = new PersoaAPositivo();

# acceso á variable NON estática

print $persoa_a_positivo->nome;

Para acceder a unha propiedade pública e estática o obxecto non necesita ser instanciado, permitindo así, o acceso a dita variable mediante a seguinte sintáxis: Clase::$variable_estática

# acceso á variable estática

print PersoaAPositivo::$tipo_sangre;

Outro tipo de “propiedade” dunha clase, son as constantes, aquelas que manteñen o seu valor de forma permanente e sen cambios. A diferenza das propiedades estáticas, as constantes só poden ter unha visibilidade pública.

Pode declararse unha constante de clase como calquera constante normal en PHP 5. O acceso a constantes é exactamente igual que ao doutras propiedades.

Const MIÑA_CONSTANTE = ‘Isto é o que vale a miña contante’;

Métodos en PHP: Convén lembrar, para quen veña da programación estruturada, que o método de unha clase, é un algoritmo igual ao dunha función.

A única diferenza entre método e función, é que chamamos método ás funcións dunha clase (na POO), mentres que chamamos funcións, aos algoritmos da programación estruturada.

A forma de declarar un método é antepondo a palabra crave function ao nome do
método, seguido por un par paréntese de apertura e peche e chaves que pechen o
algoritmo:
# declaración da clase

class Persoa {

#propiedades

#métodos

function doar_sangue() {

…………………………….. .
}

}
Do mesmo xeito que calquera outra función en PHP, os métodos recibirán os parámetros necesarios indicando aqueles requiridos, dentro dos paréntisis:

# declaración da clase

class Persoa {

#propiedades

#métodos

function doar_sangue($destinatario) {

………………………………….

}

Métodos públicos, privados, protexidos e estáticos: Os métodos, do mesmo xeito que as propiedades, poden ser públicos, privados e protexidos ou estáticos. A forma de declarar a súa visibilidade tanto como as características desta, é exactamente a mesma que para as propiedades.
static function a() { }

protected function b() { }

private function c() { }

Métodos abstractos: A diferenza das propiedades, os métodos, poden ser abstractos como sucede coas clases.

O Manual Oficial de PHP, refírese aos métodos abstractos, describíndoos do seguinte xeito:

Os métodos definidos como abstractos simplemente declaran a estrutura do método,
pero non poden definir a implementación. Cando se herda dunha clase abstracta, todos
os métodos definidos como abstract na definición da clase parent deben ser redefinidos
na clase child; adicionalmente, estes métodos deben ser definidos coa mesma visibilidade
(ou cunha menos restritiva). Por exemplo, se o método abstracto está definido como
protected, a implementación da función pode ser redefinida como protected ou public,
pero nunca como private.

Para entender mellor os métodos abstractos, poderiamos dicir que os métodos abstractos son aqueles que se declaran inicialmente nunha clase abstracta, sen especificar o algoritmo que implementarán, é dicir, que só son declarados pero non conteñen un “código” que especifique que farán e como o farán.

Métodos máxicos en PHP 5: PHP 5, tráenos unha chea dos auto-denominados “métodos máxicos”. Estes métodos, outorgan unha funcionalidade pre-definida por PHP, que poden achegar valor ás clases e aforrar grandes cantidades de código. Antepoñen ao nome dous guións baixos “__”.

Entre os métodos máxicos, podemos atopar os seguintes:

__construct(): O método __construct() é aquel que será invocado de xeito automático, ao instanciar un obxecto. A súa función é a de executar calquera inicialización que o obxecto necesite antes de ser utilizado.

# declaración da clase

class Produto {

#definición de algunhas propiedades

public $nome;

public $prezo;

protected $estado;

#definición do método set_estado_produto()

protected function set_estado_produto($estado) {

$this->estado = $estado;

}

# construtor da clase

function __construct() {

$this->set_estado_produto(‘en uso’);

}

}
No exemplo anterior, o construtor da clase encárgase de definir o estado do produto como en uso, antes de que o obxecto (Produto) comece a utilizarse. Se se agregasen outros métodos, estes, poderán facer referencia ao estado do produto, para determinar se executar ou non determinada función. Por exemplo, non podería mostrarse á venda un produto “en uso polo sistema”, xa que a este, poderíaselle estar modificando o prezo.

__destruct(): O método __destruct() é o encargado de liberar da memoria, ao obxecto cando xa non é referenciado. Pódese aproveitar este método, para realizar outras tarefas que se estimen necesarias no momento de destruír un obxecto.

# declaración da clase

class Produto {

#definición de algunhas propiedades

public $nome;

public $prezo;

protected $estado;

#definición do método set_estado_produto()

protected function set_estado_produto($estado) {

$this->estado = $estado;

}

# construtor da clase

function __construct() {

$this->set_estado_produto(‘en uso’);

}

# destrutor da clase

function __destruct() {

$this->set_estado_produto(‘liberado’);

print ‘O obxecto foi destruído’;

}
}
Outros métodos máxicos: PHP ofrécenos outros métodos máxicos como __call, __callStatic, __get, __set, __isset, __unset, __sleep, __wakeup, __toString, __invoke, __set_state e __clone.

Pode verse unha descrición e exemplo do seu uso, no sitio web oficial de PHP: http://www.php.net/manual/es/language.oop5.magic.php

Formularios:
Unha das características máis importantes de PHP é que xestiona formularios HTML. O concepto básico que é importante entender é que calquera elemento dos formularios estará dispoñible automaticamente no seu código PHP. Exemplo:

/*Ejemplo #1 Un formulario HTML simple */

<p>Súa idade: <input type=”text” name=”idade” /></p>

</form>

Os campos nome e idade do formulario son os datos de entrada. Submit encargase de enviar ao formulario.

/*Ejemplo #2 Imprimir información do noso formulario */

Ola <?php echo htmlspecialchars($_POST['nome']); ?>.

Vostede ten <?php echo (int)$_POST['idade']; ?> anos de idade.

A función htmlspecialchars() asegúrase que todos os caracteres que son especiais en html sexan codificados de maneira que ninguén poida inxectar etiquetas HTML ou Javascript na páxina web. O campo idade, como sabemos que é un número, podemos convertelo nun integer (int) que se desfará de calquera carácter non numérico. As variables $_POST['nome'] e $_POST['idade'] dan acceso aos datos do formulario. Isto é así porque usamos o método POST.

Se se usa o método GET, os datos enviaranse a través da URL e serán visibles, os datos do formulario estarían en $_GET. No seu lugar tamén se pode usar $_REQUEST, se non importa o tipo de datos enviados desde o formulario.

/*Exemplo de variables de formulario máis complexas */

Name: <input type=”text” name=”personal[name]“><br>

Email: <input type=”text” name=”personal[email]“><br>

Beer: <br>

<option value=”warthog”>Warthog

<option value=”guinness”>Guinness

<option value=”stuttgarter”>Stuttgarter Schwabenbräu

</select>

</form>

Cookies:
As cookies son un mecanismo para almacenar datos no navegador e así rastrexar ou identificar a usuarios que volven. Pódense crear cookies usando a función SetCookie(). As cookies son parte da cabeceira HTTP, así que se debe chamar á función SetCookie antes de que se envíe calquera saída ao navegador. É a mesma restrición que para a función header(). Calquera cookie que se reciba procedente do cliente será convertida automaticamente nunha variable de PHP como cos datos nos métodos GET e POST.

Se se queren asignar múltiples valores a unha soa cookie, basta con engadir [] ao nome da. Por exemplo:
SetCookie (“MyCookie[ ]“, “Testing”, estafe() 3600);

Nótese que unha cookie substituirá a unha cookie anterior que tivese o mesmo nome no navegador a menos que o camiño (path) ou o dominio fosen diferentes. Así, para unha aplicación de carro da compra poderíase querer manter un contador e ir pasándoo.

Exemplo:

$Count++ ;

SetCookie (“Count”, $Count, time() + 3600);

SetCookie (“Cart[$Count]“, $item, time() + 3600);

Sesións:
As sesións son unha forma sinxela de almacenar datos de usuarios de xeito individual usando un ID de sesión único. Isto pódese usar para facer persistente a información de estado entre peticións de páxinas. Os ID de sesións normalmente son enviados ao navegador mediante cookies de sesión, e o ID úsase para recuperar os datos de sesión existente. A ausencia de un ID o unha cookie de sesión permítelle saber a PHP para crear una nova sesión e xerar un novo ID de sesión.

As sesións seguen un fluxo de traballo sinxelo. Cando unha sesión se inicia, PHP recuperará unha sesión existente usando o ID pasado (normalmente dende unha cookie de sesión) ou, se non se pasa unha sesión, crearase unha sesión nova. PHP encherá a variable superglobal $_SESSION con calquera datos de sesión de que se inicie a sesión. Cando PHP pecha, automáticamente toma o contido d variable superglobal $_SESSION a serializa, e a envía para almacenala usando o xestor de almacenamento de sesións.

Por omisión, PHP usa o xestor interno de almacenamento files, o cal establécese mediante session.save_handler. Este garda os datos de sesión no servidor na localización especificada pola directiva de configuración session.save_path.

As sesións pódese iniciar manualmente usando a función session_start() se a directiva session.auto_start se establece a 1, unha sesión iniciarase automaticamente no momento en que PHP envíe calquera saída ao buffer de saída.

As sesións normalmente péchanse automaticamente cando PHP termina de executar un script, pero pódense pechar manualmente usando a función session_write_close().

/*Exemplo #1 Rexistrar unha variable con _SESSION. $ */

session_start();

if (!isset($_SESSION['count'])) {

$_SESSION['count'] = 0;

} else {

$_SESSION['count'] ;
}
/*Exemplo #2 Deixar de rexistrar unha variable con _SESSION $ */

session_start();
unset($_SESSION['count']);

Conexión a bases de datos:
A partir da versión 4.1 MySQL incorpora a extensión mysqli, esta extensión permítenos o acceso á base de datos mediante funcións, como en versións anteriores, ou mediante obxectos. Antes de facela conexión e mellor crear un arquivo cos seguintes datos:

<?php

$server = “localhost”;

$user = “nome_do_usuario”;

$pwd = “password”;

$bd = “nome_base_datos”;

que identifican ao servidor, usuario, crave e base da datos. Pódemos chamarlle “condat.inc.php” para os exemplos.

/*Exemplo de conexión con funcións

<?php

include(“condat.inc.php”);

$dbh = mysql_connect($server, $user, $pwd);

if(!$dbh) {

echo (“Erro. Fallou a conexión á BBDD”);

exit();

}

$dbs = mysql_select_db($bd);

if(!$dbs) {

echo (“Erro. Non se puido acceder á BBDD. Inténteo máis tarde”);

exit();

}

// Código de entrada de datos

$fecha = date(“Y-m-d H:i:s”);

$nombre = strtoupper( $_POST['nombre'] );

$nombre = htmlspecialchars( $nombre );

$qry = “INSERT INTO anuncios (nombre,fechaa)

VALUES (‘$nombre’,'$fecha’)”;

/*colle a data do sistema e dálle o formato para MySQL, colle o campo nome do formulario, $POST['nombre'], e convérteo a maiúsculas; strouppers, non deixa escribir caracteres HTML; htmlspecialchars e por último mete os datos na base de datos. */

//Código de saída de datos

$result = mysql_query(“SELECT * FROM anuncios ORDER BY fechaa DESC”);

echo “<table align=’center’ border=’1′ bordercolor=’#FF0000′ width=’25%’>\n”;

while( $row=mysql_fetch_array($result) )

{

echo “<tr>”;

echo “<td width=’100%’ align=’left’ >”;

$ano = substr( $row["fechaa"],0,4 );

$mes = substr( $row["fechaa"],5,2 );

$dia = substr( $row["fechaa"],8,2 );

echo ( “<font color=’#ff0000′>  Fecha :”.$dia.”-”.$mes.”-”. $ano.”</font>”. “<br>” );

echo ucwords( “<font color=’#ff0000′>  Nombre :”. $row["nombre"].”</font>”. “<br>”);

echo”</td>\n”;

}

echo “</table>\n”;

/* $result garda o contido da consulta. mysql_fetch_array e un array que contén as filas e que podemos percorrer con while. Table, tr e td son instrucións HTML para meter os datos que sacamos da base de datos nunha táboa. */

/* Exemplo de conexión con obxectos */

<?php

include(“condat.inc.php”);

$conect = new mysqli( $server, $user, $pwd, $bd ); // obxecto da conexión

if( mysqli_connect_errno() ) {

echo (“Erro na copnexión”);

exit();

}

// Código de entrada de datos

$fecha = date(“Y-m-d H:i:s”);

$nombre = strtoupper( $_POST['nombre'] );

$nombre = htmlspecialchars( $nombre );

$entrar = “INSERT INTO anuncios (nombre,fechaa)

VALUES (‘$nombre’,'$fecha’)”;

//Código de saída de datos

$result = $conect->query(“SELECT * FROM anuncios ORDER BY fechaa DESC”);

/* obxecto da consulta a b.d. */

echo “<table align=’center’ border=’1′ bordercolor=’#FF00FF’ width=’25%’>\n”;

while( $row = $result->fetch_array() ) //fetch_array contén o resultado da consulta

{

echo “<tr>”;

echo “<td width=’100%’ align=’left’ >”;

$ano = substr( $row["fechaa"],0,4 );

$mes = substr( $row["fechaa"],5,2 );

$dia = substr( $row["fechaa"],8,2 );

echo ( “<font color=’#ff0000′>  Fecha :”.$dia.”-”.$mes.”-”. $ano.”</font>”. “<br>” );

echo ucwords( “<font color=’#ff0000′>  Nombre :”. $row["nombre"].”</font>”. “<br>”);

echo ( “<font color=’#ff0000′>  Teléfono:”. $row["telefo"].”</font>” . “<br>” );

echo”</td>\n”;

}

echo “</table>\n”;

$result->close;

$conect->close;

?>
O uso da extensión mysqli proporciona dúas clases a hora de traballar con bases de datos MySQL: a clase mysqli e a clase mysqli_result.

Se queres descargar este titorial en pdf: Preme aquí.

Referencias:
Manual de PHP por Stig Sæther Bakken, Alexander Aulbach, Egon Schmid, Jim Winstead, Lars Torben Wilson, Rasmus Lerdorf, Andrei Zmievski, y Jouni Ahto
POO y MVC por Eugenia Bahit.

Titorial de PHP

LibreOffice. Math

Feito o:30 Agosto 2012

Fórmulas. Math

Math é o editor de fórmulas da suite LibreOffice, que se pode invocar nos seus documentos de texto, follas de cálculo, presentacións e debuxo, permitíndolle inserir fórmulas matemáticas e científicas en perfecto formato. As súas fórmulas poden incluír unha ampla gama de elementos, desde fraccións, termos con expoñentes e índices, integrais e funcións matemáticas, a desigualdades, sistemas de ecuacións e matrices.

Interfaz de Usuario

Elementos da Pantalla:

Xanela de fórmulas: É o sitio onde se vai pór a fórmula.
Elementos: Divídese en dúas partes, na de enriba están os elementos agrupados por categorías, na de abaixo están os símbolos correspondentes a cada categoría.
Editor de fórmulas: É para escribir as ecuacións. Para crear as fórmulas usa unha linguaxe de marcas. Por exemplo para representar unha fracción faio con over.

Menú do Ficheiro

Estas ordes aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un novo documento para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre unha formula.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre as últimas bases de datos ou documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha o documento actual.
Gardar: Garda o documento actual.
Gardar como: Garda o documento e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda todo sen preguntar.
Recargar: Volve cargar o documento na última versión gardada.
Versións: Permite manter varias versión dun documento.
Exportar: Permítenos crear documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Enviar: Permite enviar documentos como e-mails, html, etc.
Propiedades: Amósanos o tipo de documento, Localización, Tamaño, data de creación…
Sinaturas dixitais: Serve para asinar un documento, para elo precisamos ter un certificado dixital.
Imprimir: Iso.
Configuración da impresora: Permítenos escoller a impresora, mudarlle as opcións e configurar a páxina que imos imprimir.
Saír: iso.

Menú Editar

Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer: Inverte a última orde ou a última entrada.
Refacer: Anula desfacer.
Cortar: Corta un obxecto previamente seleccionado.
Copiar: Copia no portapaeis un obxecto previamente seleccionado.
Pegar: Insire o contido do portapapeis.
Seleccionar todo: Selecciona todo o contido do editor.
Seguinte marcador: Move o cursor ata o seguinte marcador (á dereita). Os “marcadores” son marcadores de posición. Toman a forma de <?> na xanela Ordes.
Marcador anterior: Move o cursor ata o marcador anterior (á esquerda).
Seguinte erro: Move o cursor ata o seguinte erro (cara á dereita).
Erro anterior: Move o cursor ata o erro anterior (cara á esquerda).

Menú Ver

Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Actualizar: Esta orde actualiza a fórmula na xanela de documento. Os cambios na xanela de ordes son automaticamente actualizados se Actualizar automaticamente está activada.

O feito de marcar ou desmarcar estas opcións vai marcar o aspecto das ferramentas de LibreOffice.

Barras de ferramentas: O feito de marcar ou desmarcar as distintas opcións vai definir que elementos se amosan na xanela principal.
………………………………
Zoom: Serve para afastar ou acercar a páxina.

Menú Formato

Contén ordes para formatar o deseño das fórmulas.O elemento Formato da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Tipos de letra: Define os tipos de letra para as variábeis, funcións, números e texto que forman os elementos da fórmula.
Tamaño de tipos de letra: Usa unha caixa de diálogo para especificar o tamaño base e os relativos, a: Texto, índices, funcións, operadores e límites, para a vosa fórmula. Escollido o tamaño de base todos os elementos da fórmula serán escalados en relación a esta base.
Espaciamento: É para determinar o espazamento entre os elementos da fórmula, é unha porcentaxe en relación ao tamaño de base.
Aliñamento: Esquerdo, dereito, centrado ou xustificado. Permite definir o aliñamento de fórmulas de varias liñas ou de varios elementos nunha única liña.
Modo de texto: Activa ou desactiva o modo texto. As fórmulas móstranse en modo texto á mesma altura que a liña de texto.

Menú Ferramentas

Contén ferramentas de corrección e configuración.O elemento Ferramentas da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Catálogo: Abre a caixa de diálogo Símbolos, onde pode seleccionar un símbolo para inserilo na fórmula.
Importar fórmula: Abre unha caixa de diálogo para importar fórmulas gardadas como ficheiros.
Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas. Dende aquí pódense gravar, organizar e executar macros, tamén se poden organizar diálogos.
Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.
Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.
Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Xanela

Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Amósanos o nome do documento aberto. Se tivésemos máis dunha amosaríaas todas.

Menú Axuda

O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Se queres ver un vídeo cun exemplo de math:

Formula

LibreOffice. Base

Feito o:30 Agosto 2012

Base de Datos. Base

Base é o sistema xestor de bases de datos de LibreOffice. Seguramente é a aplicación máis potente pero tamén é a máis complexa. usa o motor de base de datos HSQL. Precisa da máquina virtual Java, pódese comprobar en LibreOffice >> Ferramentas >> Opcións >> LibreOffice >> Java, se non a temos pódese descargar dende: http://trisquel-blog.com/?cat=27 e seguir as instruccións de instalación.

Que é unha base de datos?.

E un xeito de organizar información, está formada por táboas, rexistros, campos e as relacións entre eles. Pode ir dende unha simple axenda de teléfonos ata tódolos arquivos da policía ou da Seguridade Social.

Coma exemplo sinxelo de base de datos pode servir o DNI. O armario que garda o DNI podería corresponderse cunha base de datos, cada departamento do armario sería unha táboa, unha delas a táboa DNIs, cada DNI viría sendo un rexistro e cada un dos datos que contén o DNI, un campo.

Interfaz de Usuario

Cando abrimos base aparece o asistente da base de datos e crea un ficheiro de base de datos que contén información sobre a base de datos. O número de pasos de que consta o asistente de bases de datos depende do tipo de base de datos e da operación. Se crea un novo ficheiro de base de datos, o asistente consta de dous pasos.

Seleccionar a base da datos:Crea novas bases de datos, abre ficheiros de bases de datos ou conéctase con bases de datos existentes.

Gardar e proseguir: Especifica se desexa rexistrar a base de datos, abrila para editala ou introducir unha nova táboa.

Elementos da Pantalla:

Táboas:Son os obxectos que conteñen os datos, pódese crear unha táboa co asistente, en modo de deseño ou engadir táboas para crear unha visualización.
Consultas: Serven para crear novas táboas a partir de táboas existentes. Temén se pode crear en tempo de deseño ou usando o asistente, Outro xeito é usando SQL: Son as siglas de “Structured Query Language”, unha linguaxe que permite a utilización de instrucións para a actualización e administración de bases de datos relacionais.
Formularios: Serven para introducir datos nas táboas, en modo deseño ou asistente.
Informes: Serven para organizar os campos dun documento, en modo deseño ou asistente.

Menú do Ficheiro

Estas orde aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un novo documento para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre unha base de datos.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre as últimas bases de datos ou documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha o documento actual.
Gardar: Garda o documento actual.
Gardar como: Garda o documento e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda todo sen preguntar.
Exportar: Permítenos crear, a partir de formularios e informes, documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Enviar: Permite enviar documento como e-mail, informe por e-mail ou informe para documento de texto.
Saír: iso.

Menú Editar

Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer: Inverte a última orde ou a última entrada.
Cortar: Corta un obxecto previamente seleccionado.
Copiar: Copia no portapaeis un obxecto previamente seleccionado.
Pegar: Insire un elemento do portapapeis. Pode inserir formularios e informes, incluíndo subcartafoles, duns ficheiros de base de datos a outros.
Pegado Especial: Insire un elemento do portapapeis usando diferentes formatos. Permite escoller pegar o contido mediante unha caixa de diálogo.
Eliminar: Elimina a táboa, consulta, formulario ou informe seleccionado.
Renomear: Renomea o obxecto seleccionado. Dependendo da base de datos, pode que algúns nomes, caracteres e tamaños de nomes non sexan válidos.
Editar: Abre unha xanela na cal se pode editar unha táboa, consulta, formulario ou informe seleccionado.
Editar en visualización SQL: Abre unha xanela na cal se poden executar instrucións SQL.
Abrir obxecto de base de datos: Abre o obxecto seleccionado no último estado gardado.
Crear como visualización: Converte en visualización a consulta seleccionada. A consulta orixinal permanece no ficheiro da base de datos e xérase unha visualización adicional no servidor da base de datos. Hai que ter permiso de escritura para engadir unha visualización a unha base de datos.
Asistente de formularios: Abre o obxecto seleccionado.
Asistente de informes: Inicia o asistente da táboa, consulta ou visualización seleccionada.
Seleccionar todo: Selecciona todas as entradas, incluíndo os subcartafoles, da parte inferior da xanela da base de datos.
Base de datos: Abre un submenú para editar as propiedades, tipo de conexión e configuración avanzada da base de datos.

Menú Ver

Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Obxectos da base de datos: Son as táboas, consultas, formularios e informes.
Barras de ferramentas: O feito de marcar ou desmarcar as distintas opcións vai definir que elementos se amosan na xanela principal.
Barra de estado: Amosa ou esconde a Barra de Estado no bordo inferior da xanela.
Previsualización: Permite previsualizar obxectos na xanela Documento se está marcada esta opción.
Ordenar: Ordena de xeito ascendente ou descendente.
Actualizar táboas: Actualiza as táboas.

Menú Inserir

O menú Inserir contén ordes para inserción de elementos novos no documento. Isto inclúe consultas, deseños, informes e formularios.O elemento Inserir da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Formulario: Abre unha nova xanela e insire un formulario.
Informe: Abre unha nova xanela e insire un informe.
Consulta (Visualización de deseño): Abre unha nova xanela e nun menú despregable lista as táboas e as consultas dispoñíbeis. Premendo dúas veces no nome, amósase unha xanela cos campos na parte superior da xanela ou do deseño de consulta.
Consulta (Visualización SQL): Abre unha xanela na que se poden escribir sentenzas SQL que permiten controlar directamente a base de datos..
Deseño de táboa: Abre unha nova xanela na que se definen os nomes e tipos de campo da táboa. Tamén se pode editar a súa estructura.
Deseño de visualización: Semellante a Consulta (Visualización de deseño) sen amosar as consultas.
Visualización (Simple): Semellante a Consulta (Visualización SQL).
Cartafol: Permite agrupar en xeito de árbore formularios e informes.

Menú Ferramentas

Contén ferramentas de corrección e configuración.O elemento Ferramentas da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Relacións: Esta orde abre a xanela que permite definir as relacións entre varias táboas. Pódense ligar as táboas da base de datos actual por medio de campos de datos comúns.
Administración de usuario: Abre a caixa de diálogo Administración de usuario, se a base de datos soporta esa función.
Filtro de táboa: Abre a caixa de diálogo Filtro de táboa, na cal se poden especificar as táboas da base de datos que desexan mostrar ou ocultar. Ao seleccionar a táboa superior dunha xerarquía, selecciónanse todas as táboas desa xerarquía.
SQL: Abre unha caixa de diálogo onde se poden introducir ordes SQL para a administración de bases de datos.
Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas. Dende aquí pódense gravar, organizar e executar macros, tamén se poden organizar diálogos.
Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.
Configuración de filtros XML: Permite abrir o diálogo de configuración de filtro de XML. Pódense crear, editar e eliminar filtros de proba para importar e para exportar ficheiros de XML.
Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.
Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Xanela

Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Amósanos o nome da base de datos aberta. Se tivésemos máis dunha amosaríaas todas.

Menú Axuda

O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Aquí ahi un vídeo cun exemplo de bases de datos.

base

LibreOffice. Draw

Feito o:30 Agosto 2012

Debuxo. Draw

Draw é a ferramenta de debuxo de LibreOffice. Serve para facer diagramas e gráficos, e, é, un excelente paquete para producir debuxos técnicos, pósteres en xeral, e moito máis.

Pode manipular obxectos, coa capacidade de rotalos en dúas ou tres dimensións. O “Controlador 3D” dálle acceso a esferas, aneis, cubos e outros obxectos.

Pode gardar os gráficos en formato OpenDocument, o novo estándar internacional para os documentos.

Draw pode importar gráficos en todos os formatos de uso común (incluíndo BMP, GIF, JPEG, PNG, TIFF e WMF). Tamén permite exportar a formato Flash (.swf)

Interfaz de Usuario

Elementos da Pantalla:

Páxina actual:Amosa o contido da páxina en uso.
Paxinador: Amosa a serie das páxinas. Tamén permite engadir, renomear, eliminar copiar e pegar.
Barras de ferramenta: Contén as funcións e utilidades máis usadas. Pódese personalizar
Barra de debuxo: Contén ferramentas de edición usadas para debuxar. Pódese ver tamén nun documento de texto ou nunha folla de cálculo. Para seleccionar máis dun obxecto, hai que premer a tecla Maiúscula ao premer.

Menú do Ficheiro

Estas orde aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un novo documento para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre unha presentación ou un documento gardado previamente.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre as últimas presentacións ou documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha o documento actual.
Gardar: Garda o documento actual, a primeira vez pregunta onde o queremos gardar.
Gardar como: Garda o documento e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda sen preguntar. Moi útil para ir gardando as presentacións segundo se van facendo.
Recargar: Volve cargar a última versión gardada.
Versións: Permite manter varias versión dun documento.
Exportar: Permítenos crear documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Exportar como PDF: Crea un PDF a partir da presentación actual.
Enviar: Permite enviar documento como e-mail, e-mail como presentación: OpenDocument ou PowerPoint ou e-mail como PDF.
Propiedades: Amósanos o tipo de documento, Localización, Tamaño, data de creación…
Sinaturas dixitais: Serve para asinar un documento, para elo precisamos ter un certificado dixital.
Modelos: Deixa organizar e editar os nosos modelos, así como salvar o ficheiro actual como modelo.
Previsualización no explorador web: Amósanos a presentación actual como páxinas web.
Imprimir: Iso.
Configuración da impresora: Permítenos escoller a impresora, mudarlle as opcións e configurar a páxina que imos imprimir.
Saír: iso.

Menú Editar

Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer: Inverte a última orde ou a última entrada escribiches.
Refacer: O contrario de desfacer.
Cortar: Corta un parágrafo, previamente seleccionado, nunha diapositiva.
Copiar: Copia un parágrafo, previamente seleccionado, nunha diapositiva.
Pegar: Pega un parágrafo previamente copiado ou cortado.
Pegado Especial: Pega usando diferentes formatos. Permite escoller pegar o contido mediante unha caixa de diálogo.
Seleccionar todo: Selecciona todo o contido dunha diapositiva.
Atopar: Atopa, se existe, unha palabra ou frase determinada
Atopar e substituír: Atopa e cambia unha palabra ou frase por outra proposta.
Duplicar: Duplica parágrafos ou obxectos.
Puntos: Permite activar ou desactivar puntos nun debuxo e modificalo.
Puntos de pegado: Son puntos de conexión personalizados aos que poden anexar conectores, atópanse na barra de debuxo e son liñas que unen obxectos.
Campos: Edita as propiedades dun campo inserido premendo nel dúas veces.
Transición gradual: Crea formas e distribúeas en incrementos uniformes entre dous obxectos de debuxo.
Eliminar diapositiva: Iso.
Ligazóns: Permite editar e configurar as propiedades da ligazón seleccionada. Esta orde non está dispoñíbel se o documento actual non contén ligazóns a outros ficheiros.
Complemento:É un compoñente que podemos crear e engadilo aos menús e barras de ferramentas de LibreOffice.
Mapa de imaxe:Un mapa de imaxe é un marco de texto ou unha imaxe sensíbel a unha referencia.
Obxecto:Un obxecto é un elemento de pantalla que contén datos. Pode referirse a datos do aplicativo, como texto, imaxes, son ou vídeo.
Hiperligazón: É un enlace a unha páxina web ou a un ficheiro no sistema local.

Menú Ver

Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

O feito de marcar ou desmarcar as distintas opcións vai definir que elementos se amosan na xanela principal de LibreOffice.

………………………………………………..

Zoom: Serve para afastar ou acercar a páxina.

Menú Inserir

O menú Inserir contén ordes para inserción de elementos novos no documento. Isto inclúe seccións, notas, notas a pé, comentarios, caracteres especiais, gráficos e obxectos doutros aplicativos.O elemento Inserir da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Diapositiva: Insire unha nova diapositiva debaixo da actual.
Duplicar diapositiva: Fai unha copia exacta dunha diapositiva.
Capa: Insire unha capa. As capas son divisións dos obxectos que semellan laminas superpostas e transparentes.
Inserir punto/liña de axuste: Insire un punto ou unha liña de axuste (tamén chamada “guía”) coa cal se poden aliñar obxectos de xeito rápido. Os puntos e liñas de axuste non aparecen na saída de impresión.
Campos: Igual que en Writer.
Comentario: E unha nota para comentar aspectos que só serán visibles en tempo de deseño.
Caracteres especiais: Esta función permite inserir caracteres especiais no texto, como marcas de verificación, caixas e símbolos.
Marca de formato: Insire marcas especiais de formato para: Espazo sen quebras, guión irrompíbel ou guión opcional.
Hiperligazón:Abre unha caixa de diálogo que permite crear e editar unha url, pode ser a unha páxina web, ou a un ficheiro.
Imaxe: Insire unha imaxe dende un arquivo ou un escáner a selección actual.
Táboa: Permite inserir unha táboa na diapositiva actual. Aplícaselle todo o que se dixo en Writer sobre táboas.
Vídeo e son:Insire un ficheiro de vídeo ou audio na diapositiva actual.
Obxecto: Insire un obxecto OLE, unha fórmula, unha extensión ou unha gráfica.
Gráfica: Serve para comparar series de datos e observar as súas tendencias. Pódense inserir gráficas en follas de cálculo, documentos de texto, deseños e presentacións.
Marco flotante: Insire un marco flotante no documento actual. Os marcos flotantes usanse en documentos HTML para amosar o contido doutro ficheiro.
Ficheiro: Insire un ficheiro.

Menú Formato

Contén ordes para formatar o deseño e o contido de documentos.O elemento Formato da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Formatado predeterminado: É o formato por defecto.
Carácter: Permite aplicarlle a un carácter ou a un parágrafo o tipo de letra, efectos de tipo de letra e posición.
Parágrafo: Permite aplicar sangrías, aliñamentos e tabulacións.
Víñetas e numeración: Permite viñetas, tipo de numeración, esquema e imaxes así como fixar a posición e diversas opcións.
Páxina: Para os estilos do contido da diapositiva temos: Páxina e fondo.
Modificar maiúsculas/minúsculas: Pon a maiúscula inicial, convirte maiúsculas a minúsculas e viceversa.
Posición e tamaño: Permite redimensionar e rotar textos e obxectos.
Liña: Opcións de formato para a liña ou a frecha seleccionadas ou que imos debuxar.
Área: Sobre un obxecto
Texto: Sobre un obxecto é posíbel aplicar: Área, sombra, transparencia, cores, gradacións, patróns de trazado e mapas de bits.
Recortar imaxe: Úsase esta área para recortar ou escalar unha imaxe seleccionada ou para engadir un espazo en branco ao redor dela.
Capa: Modifica as propiedades da capa seleccionada.
Estilos e formatado: É unha xanela na que se organizan os estilos.

Menú Ferramentas

Contén ferramentas de corrección, unha galería de obxectos que podemos engadir ao documento, así como ferramentas para configuración de menús e configuración de preferencias do programa.O elemento Ferramentas da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Ortografía: A verificación ortográfica comeza na posición actual do cursor e avanza ata a fin do texto ou da selección. Tamén existe a posibilidade de continuar a verificación ortográfica a partir do inicio do texto.
Idioma: Contén o submenú co: Dicionario de sinónimos, Guionización e Dicionarios en liña. Selecciona a linguaxe usada polo usuario para unha selección, un parágrafo ou todo o texto.
Galería: Se marcamos esta opción amósanse, debaixo das barras de ferramentas, unha serie de obxectos para usar como:Fondos, sons, viñetas, etc.
Substituír cores: Coa ferramenta pódense substituír cores en mapas de bits. Pode substituír ata catro cores simultaneamente. Tamén se pode utilizar a opción Transparencia para substituír as áreas transparentes dunha imaxe por unha cor.
Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas.
Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.
Configuración de filtros XML: Permite abrir o diálogo de configuración de filtro de XML. Pódense crear, editar e eliminar filtros de proba para importar e para exportar ficheiros de XML.
Opcións de autocorreción: Permite corrixir erros de xeito automático.
Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.
Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Modificar

Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Modificar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Rodar: Permite rodar un obxecta a dereita ou a esquerda.
Voltear: Voltea un obxecto de xeito vertical ou horizontal.
Converter: Converte o obxecto seleccionado en: Curva, polígono, contorno, 3D, etc.
Dispor: Muda a orde de amontoamento do obxecto seleccionado.
Aliñamento: Muda o aliñamento do obxecto seleccionado.
Distribución: Distribúe tres ou máis obxectos ao longo do eixo horizontal ou o eixe vertical. Tamén é posible distribuír uniformemente o espazamento entre obxectos.
Descrición: Atribúe un título e unha descrición para o obxecto seleccionado.
Nome: Asigna un nome para o obxecto seleccionado.
Agrupar: Pode combinar varios obxectos nun grupo para que funcionen como un único obxecto.
Desagrupar: Rompe o grupo seleccionado en obxectos individuais.
Entrar no grupo: Combina varios obxectos nun grupo para que funcionen como un único obxecto.
Saír do grupo: Sae do grupo. Non se poden editar os obxectos individuais do grupo.
Combinar: Combinar obxectos de debuxo é semellante a agrupar obxectos, a diferenza é que non pode entrar no grupo para editalos individualmente.
Dividir: Divide un obxecto combinado en obxectos individuais. Os obxectos resultantes teñen as mesmas propiedades de liña e recheo que o obxecto combinado.
Formas: Crea unha forma a partir de dous ou máis obxectos seleccionados.
Conectar: Crea unha liña ou unha curva de Bézier que conecta liñas, curvas de Bézier e/ou obxectos. Os obxectos pechados con recheo convértense en liñas e perden os seus recheos.
Quebrar: Separa liñas unidas ca orde Conectar.

Menú Xanela

Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Amósanos o título do documento actual e a aplicación usada: Se tivésemos máis dun documento amosaríaos todos.

Menú Axuda

O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Aquí hai un vídeo cun exemplo de Draw

draw

Libre Office. Calc

Feito o:30 Agosto 2012

Folla de Cálculo. Calc

Unha folla de cálculo éunha aplicación que permite manipular datos dispostos en xeito de filas e columnas organizadas por celas. A cela é a unidade básica de información. Pódese dicir que cada cela é unha calculadora. Cada folla de Calc ten algo máis dun millón de filas e 1024 columnas.

Interfaz de Usuario

Ao igual que Writer, Calc ten a maioría de comandos nas barras de ferramentas, estas, xunto co menú e o pé de páxina, xa foron descritas para Writer.

Elementos da Pantalla:

Cela activa: É a cela en uso. Unha cela pode conter un texto, un número, unha data ou unha fórmula. Identifícanse polo número da fila e a letra da columna. Cando se modifica o valor dunha cela todas as que fagan operacións con ela quedarán actualizadas de xeito automático.
Caixa de nome:Amosa o nome da cela activa. Tamén permite agrupar un conxunto de celas baixo dun nome.
Liña de entrada: Amosa o contido da cela activa.
Columnas: Son referencia vertical na identificación das celas, veñen identificadas por unha letra.
Filas:Son a referencia horizontal. Veñen identificadas por un número.
Folla activa:É a folla en uso, Unha Folla de Cálculo esta formada por un conxunto de follas. O que en Excel se coñece como un Libro.

Menú do Ficheiro

Estas orde aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un documento novo para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre unha folla gardada previamente.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre os últimos documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha a Folla de cálculo actual.
Gardar: Garda a Folla de cálculo actual, a primeira vez pregunta onde a queremos gardar.
Gardar como: Garda a Folla de cálculo e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda sen preguntar. Moi útil para ir gardando o documento de traballo.
Recargar: Volve cargar a Folla de cálculo na última versión gardada.
Versións: Permite manter varias versión dunha Folla de cálculo .
Exportar: Permítenos crear documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Exportar como PDF: Crea un PDF a partir da Folla de cálculo actual.
Enviar: Permite enviar Follas de cálculo como e-mails, html, etc.
Propiedades: Amósanos o tipo da Folla de cálculo, Localización, Tamaño, data de creación…
Sinaturas dixitais: Serve para asinar unha Folla de cálculo, para elo precisamos ter un certificado dixital.
Modelos: Deixa organizar e editar os nosos modelos, así como salvar o ficheiro actual como modelo.
Previsualización no explorador web: Amósanos a Folla de cálculo actual como unha páxina web.
Previsualización de páxina: Permítenos ver as páxinas como van saír na impresora.
Imprimir: Iso.
Configuración da impresora: Permítenos escoller a impresora, mudarlle as opcións e configurar a páxina que imos imprimir.
Saír: iso.

Menú Editar

Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer: Desfai a última acción.
Refacer: O contrario de desfacer.
Repetir: Repite a última entrada.
Cortar: Corta o contido dunha cela. Usando a tecla F2 permite seleccionar.
Copiar: Copia o contido dunha cela.
Pegar: Pega o contido dunha cela previamente copiado ou cortado.
Pegado Especial: Pega formatos especiais.
Seleccionar todo: Selecciona toda a folla.
Cambios: Refire o xeito de gravar, protexer, aceptar ou rexeitar cambios na folla.
Compara documentos:Compara documentos distintos.
Atopar:Atopa, se existe, unha palabra ou frase determinada
Atopar e substituír:Atopa e cambia o contido dunha ou máis celas. Ollo!, se prememos no botón substituír todo cambia tamén as celas relacionadas.
Cabeceiras e rodapés: Define o formato da cabeceira e do pé de páxina.
Encher: Especifica as opcións para transferir follas. Esta orde só é visíbel seleccionando dúas follas, para iso tes que premer a tecla Control mentes premes co rato na folla.
Eliminar contido: Especifica os contidos para ser eliminados desde a cela activa ou dende un rango. Se hai máis dunha folla seleccionada tamén será afectada.
Eliminar celas: Move celas para arriba, para esquerda e elimina filas ou columnas enteiras.
Folla: Move ou copia follas na folla de cálculo actual ou nunha nova. Tamén selecciona e elimina follas.
Borrar a quebra de páxina: Elimina unha quebra de páxina manual previamente inserida.
Ligazóns: Permite editar e configurar as propiedades da ligazón seleccionada.
Complemento: É un compoñente que podemos crear e engadilo aos menús e barras de ferramentas de LibreOffice.
Mapa de imaxe: Un mapa de imaxe é un marco de texto ou unha imaxe sensíbel a unha referencia.
Obxecto: Un obxecto é un elemento de pantalla que contén datos. Pode referirse a datos do aplicativo, como texto ou imaxes.

Menú Ver

Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

O feito de marcar ou desmarcar as distintas opcións vai definir que elementos se amosan na xanela principal de LibreOffice.

Realce de valor: Amosa o contido de cela en cores diferentes dependendo do tipo. Texto en negro, fórmulas en verde e números en azul. Ollo!, cando esta orde está activa ningunha cor se mostra ata que se desactive a función.

………………………………………………….

Zoom:Serve para afastar ou acercar a páxina.

Menú Inserir

Quebra de páxina: Insire unha quebra de liña manual, de columna ou de páxina na posición actual do cursor.
Cela: Insire unha nova cela, fila ou columna na posición seleccionada
Filas: Insire unha nova fila.
Columnas: Insire unha nova columna.
Folla: Insire unha folla antes ou despois da actual.
Folla desde ficheiro: Insire unha folla desde un ficheiro existente á folla actual.
Ligar a datos externos: Crea un enlace cun documento HTML, Calc ou Excel á folla actual.
Caracteres especiais: Insire caracteres especiais dente as fontes instaladas.
Marca de formato: Permítenos tres marcas: Espazo sen quebras, guión irrompíbel e guión opcional.
Hiperligazón:Abre unha caixa de diálogo que permite crear e editar unha url, pode ser a unha páxina web, un documento ou a unha parte do propio documento.
Función: Abre un asistente que permite inserir unha función dende unha lista dada.
Lista de funcións: Da unha lista de funcións clasificadas por tipos. Última utilización, todas, base de datos, etc.
Nomes: Define un nome para unha área seleccionada nun ámbito determinado.
Comentario:É unha nota ao marxe dunha cela.
Imaxe: Insire unha imaxe dende un arquivo ou un escáner a selección actual.
Vídeo e son: Insire un ficheiro de vídeo ou audio na posición actual.
Obxecto: Insire un obxecto OLE, unha fórmula, unha extensión ou unha gráfica.
Grafica: Abre o asistente para crear unha gráfica a partir dunha area de datos seleccionada previamente.
Marco flotante: Insire un marco flotante na folla actual. Os marcos flotantes son utilizados en documentos de HTML para mostrar os contidos doutro ficheiro.

Menú Formato

Contén ordes para formatar o deseño e o contido de documentos.O elemento Formato da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Limpar formatado directo: Formatar sen estilos é considerado como directo. Nese caso, para modificar o contido das celas, é preciso aplicar os atributos directamente. O formato aplícase unicamente á área seleccionada.
Celas: Amosa opcións de formato para o contido da cela ou celas seleccionadas.
Fila: Determina a altura, altura ideal e amosa e oculta filas.
Columna: Igual ca fila pera para columnas.
Folla: Permite cambiar a cor da lapela da folla, cambiarlle o nome, ocultala e amosala.
Combinar celas: Permite combinar as celas seleccionadas nunha soa coa opción de centrar o contido.
Páxina: Para o estilo de páxina predeterminado temos: Organizador, páxina, bordos, fondo, cabeceira, rodapé e folla.
Intervalos de impresión: Xestiona rangos de impresión. Só as células dentro dos rangos serán imprimidas. Hai a posibilidade de repetir filas e columnas.
Carácter: Cambia as fontes para os caracteres/díxitos seleccionados. F2 edita o contido da cela.
Parágrafo: Permite tabulacións, maiúsculas capitulares, bordos, fondo, sangrías e espazamentos, aliñamento, fluxo de texto e esquema e numeración de parágrafos.
Modificar maiúsculas/minúsculas: Pon a maiúscula inicial, convirte maiúsculas a minúsculas e viceversa, pon maiúscula inicial a cada palabra e troca maiúsculas e minúsculas.
Estilos e formatado: Especifica se a xanela estilos e formatado debe mostrarse ou ocultarse. Nela atribúense e organízanse os estilos.
Formato automático: Aplica o Formato automático a unha área seleccionada da folla ou define as súas propias opcións de Formato automático.
Formatado condicional: Define un tipo de formato segundo unhas condicións, máximo tres.
Ancorar: Aplicase aos obxectos. Pode ser a paxina ou a cela.
Aliñamento: Esquerdo, dereito, centrado ou xustificado.
Dispor: Cada obxecto que se coloque no documento irase amontoando sobre o obxecto anterior.
Voltear: Voltea o obxecto seleccionado de xeito vertical ou horizontal.
Agrupar: Agrupa ou desagrupa obxectos.
Gráfico: Permite dar formato a un gráfico.
Control: Abre unha caixa de diálogo para editar as propiedades dun control previamente seleccionado.
Formulario: Edita as propiedades dun formulario.

Menú Ferramentas

1) Ortografía: Comproba o documento ou a selección actual para corrixir erros. A verificación ortográfica comeza na posición actual do cursor e avanza ata a fin do documento ou da selección. Tamén existe a posibilidade de continuar a verificación ortográfica a partir do inicio do documento

2) Idioma: Selecciona a linguaxe usada polo usuario para unha selección, un parágrafo ou todo o texto.

3) Detective: Co Detective, pódense localizar as dependencias dende a cela da fórmula actual as celas na folla estendida. Rastrexa e retira dependencias, rastrexa erros e rastros, etc.

4) Busca de obxectivo: Abre unha caixa de diálogo cuxa configuración determinada é: Unha cela de fórmula, un valor de destino e unha cela cunha variábel. Coa axuda do recurso Busca de obxectivo, pódese calcular un valor que, por formar parte dunha fórmula, conduce ao resultado especificado para a fórmula. Por tanto, para definir a fórmula hai que utilizar varios valores fixos, un valor variábel e o resultado da fórmula.

5) Resolvedor: Traballa con modelos de simulación. O obxectivo é atopar os valores das variables dunha ecuación que resulta un valor óptimo na cela obxectivo. Pódese escoller o valor da cela de destino que debe ser, un máximo, un mínimo, ou un determinado valor. Tamén se coñece como Solver. Os valores iniciais das variables insírense nun intervalo de celas rectangular as que se lle poden aplicar unha serie de condicións chamadas restricións.

6)Escenarios: Permiten crear listas de valores seleccionados nun rango específico. O contido das celas modifícase ao seleccionar varios elementos da lista. Para saber que valores do escenario afectan a outros valores: Ferramentas >> Detective >> Rastrexar dependentes. Sairán frechas ata as celas dependentes da cela activa.

7) Compartir documento: Permite compartir a folla con outros usuarios.

8 ) Fusionar documento: Permite a fusión de varios documentos.

9) Protexer documento: Protexe a folla ou o documento cunha chave.

10) Contido de cela: Por omisión, Calcular automaticamente e Entrada automática.

11) Galería: Se marcamos esta opción amósanse, debaixo das barras de ferramentas, unha serie de obxectos para usar como:Fondos, sons, viñetas, etc.

12) Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas.
14) Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.

15) Configuración de filtros XML: Permite abrir o diálogo de configuración de filtro de XML. Pódense crear, editar e eliminar filtros de proba para importar e para exportar ficheiros de XML.

16) Opcións de autocorreción: Permite corrixir erros de xeito automático.

17) Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.

18) Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Datos

O elemento Datos da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Definir intervalo: Serve para nomear un rango de celas.

Seleccionar intervalo: Selecciona un intervalo previamente definido.

Ordenar: Clasifica un intervalo seleccionado en función duns determinados criterios.
Filtro: Especifica as condicións lóxicas para filtrar os datos da táboa.
Formulario: Crea un formulario para introducir, ou editar, datos na folla.
Subtotais: Calcula subtotais para columnas seleccionadas.
Validar: Especifica as regras de validación para as celas seleccionadas.
Operacións múltiplas: Aplícase a mesma fórmula de celas diferentes, pero con valores de parámetros diferentes.
Texto a columnas: Abre a caixa de diálogo texto columnas, onde inserir os axustes para ampliar o contido de celas seleccionadas para varias celas.
Consolidar: Combina con datos de un ou máis intervalos de cela independentes e calcula un novo intervalo usando a función que se especifica.
Grupo e esquema: Permite crear esquemas agrupando e desagrupando filas e columnas.
Táboa dinámica: Permite crear, actualizar ou eliminar unha grande cantidade de datos. Temén son coñecidas como Piloto de datos.
Actualizar intervalo: Actualizacións un intervalo de datos que se insire a partir de unha base de datos externa. Os datos da folla actualízanse cos datos da base de datos externa.

Menú Xanela

Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Dividir: Divide a xanela actual.
Conxelar: Se temos filas ou columnas de datos longas que se saian da área visible da folla de cálculo, pódense conxelar. Desta maneira, é posible ver as filas ou as columnas mentres nos desprazamos polo resto dos datos.
Amósanos o título do documento actual e a aplicación usada: Se tivésemos máis dun documento amosaríaos todos.

Menú Axuda

O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Aquí tedes un vídeo sobre Calc.

calc

LibreOffice. Impress

Feito o:29 Xuño 2012

Presentacións.Impress

Impress é unha ferramenta para crear presentacións interactivas. Unha presentación só é unha serie de diapositivas.
Interfaz de Usuario

Elementos da Pantalla:

Panel de diapositiva:Amosa unha diapositiva. Pódese usar o panel de diapositivas para engadir, renomear e eliminar diapositivas.
Panel de esquema: Amosa a serie das diapositivas. Tamén permite engadir, renomear,eliminar, cortar, copiar e pegar.
Panel de tarefas: Contén páxinas para especificar as páxinas principais, o deseño, a animación personalizada e a transición de diapositivas. Premendo noutro título ábrese outra páxina..
Menú Emerxente: Son menús que se activan ao facer clic no botón dereito do rato.
Barra de debuxo: Contén ferramentas de edición usadas con frecuencia ao debuxar. Pódese ver tamén nun documento de texto ou nunha folla de cálculo. Para seleccionar máis dun obxecto, hai que premer a tecla Maiúscula ao premer.

Menú do Ficheiro

Estas orde aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un novo documento para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre unha presentación ou un documento gardado previamente.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre as últimas presentacións ou documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha o documento actual.
Gardar: Garda o documento actual, a primeira vez pregunta onde o queremos gardar.
Gardar como: Garda o documento e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda sen preguntar. Moi útil para ir gardando as presentacións segundo se van facendo.
Recargar: Volve cargar a última versión gardada.
Versións: Permite manter varias versión dun documento.
Exportar: Permítenos crear documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Exportar como PDF: Crea un PDF a partir da presentación actual.
Enviar: Permite enviar documento como e-mail, e-mail como presentación: OpenDocument ou PowerPoint ou e-mail como PDF.
Propiedades: Amósanos o tipo de documento, Localización, Tamaño, data de creación…
Sinaturas dixitais: Serve para asinar un documento, para elo precisamos ter un certificado dixital.
Modelos: Deixa organizar e editar os nosos modelos, así como salvar o ficheiro actual como modelo.
Previsualización no explorador web: Amósanos a presentación actual como páxinas web.
Imprimir: Iso.
Configuración da impresora: Permítenos escoller a impresora, mudarlle as opcións e configurar a páxina que imos imprimir.
Saír: iso.

Menú Editar

Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer: Inverte a última orde ou a última entrada escribiches.
Refacer: O contrario de desfacer.
Cortar: Corta un parágrafo, previamente seleccionado, nunha diapositiva.
Copiar: Copia un parágrafo, previamente seleccionado, nunha diapositiva.
Pegar: Pega un parágrafo previamente copiado ou cortado.
Pegado Especial: Pega usando diferentes formatos. Permite escoller pegar o contido mediante unha caixa de diálogo.
Seleccionar todo: Selecciona todo o contido dunha diapositiva.
Atopar: Atopa, se existe, unha palabra ou frase determinada
Atopar e substituír: Atopa e cambia unha palabra ou frase por outra proposta.
Duplicar: Duplica parágrafos ou obxectos.
Puntos: Permite activar ou desactivar puntos nun debuxo e modificalo.
Puntos de pegado: Son puntos de conexión personalizados aos que poden anexar conectores, atópanse na barra de debuxo e son liñas que unen obxectos.
Campos: Edita as propiedades dun campo inserido premendo nel dúas veces.
Eliminar diapositiva: Iso.
Ligazóns: Permite editar e configurar as propiedades da ligazón seleccionada. Esta orde non está dispoñíbel se o documento actual non contén ligazóns a outros ficheiros.
Complemento:É un compoñente que podemos crear e engadilo aos menús e barras de ferramentas de LibreOffice.
Mapa de imaxe:Un mapa de imaxe é un marco de texto ou unha imaxe sensíbel a unha referencia.
Obxecto:Un obxecto é un elemento de pantalla que contén datos. Pode referirse a datos do aplicativo, como texto, imaxes, son ou vídeo.
Hiperligazón: É un enlace a unha páxina web ou a un ficheiro no sistema local.

Menú Ver

Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

As seis primeiras ordes, agás presentación de diapositivas, correspóndense coas lapelas do panel de diapositivas e fan referencia o xeito de presentación das diapositivas e presentacións.

Presentación de diapositivas corresponde coa visualización da presentación.
Principal: Activa unha das visualizacións principais:Diapositiva, Nota ou Elemento nos que se poden engadir os elementos que aparezan en todas as diapositivas da presentación.
Cor/Escala de grises: Permite alternar entre cor, escala de grises e branco e negro
Marcar ou desmarcar opcións dende Panel de tarefas ata Comentario permítenos deseñar o aspecto do entorno de traballo.

………………………………

Cabeceira e rodapé: A caixa de dialogo permítenos incluír nas diapositivas cabeceiras e pes de páxina. Pódese aplicar a unha ou a todas as diapositivas.

Zoom: Serve para afastar ou acercar a páxina.

Menú Inserir

O menú Inserir contén ordes para inserción de diapositivas. Isto inclúe notas, comentarios, caracteres especiais, gráficos e obxectos doutros aplicativos na diapositiva. O elemento Inserir da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Diapositiva: Insire unha nova diapositiva debaixo da actual.
Duplicar diapositiva: Fai unha copia exacta dunha diapositiva.
Expandir diapositiva: Crea unha dispositiva nova a partir de cada punto de esquema de nivel superior. Só pode usar o orde Expandir diapositiva se o deseño da diapositiva contén un obxecto de título e un obxecto de esquema.
Diapositiva de resumo: Crea unha nova diapositiva cunha lista con viñetas dos títulos das diapositivas que veñen despois da seleccionada. A diapositiva de resumo insírese despois da última diapositiva.
Número de páxina: Insire o número de diapositiva ou da páxina actual. Pódese aplicar a todas as diapositivas.
Data e hora: Aplicado a diapositiva o concepto é o mesmo que para Writer.
Campos: Igual que en Writer.
Comentario: E unha nota para comentar aspectos que non serán visibles ao executar a presentación.
Caracteres especiais: Esta función permite inserir caracteres especiais no texto, como marcas de verificación, caixas e símbolos.
Marca de formato: Insire marcas especiais de formato para: Espazo sen quebras, guión irrompíbel ou guión opcional.
Hiperligazón:Abre unha caixa de diálogo que permite crear e editar unha url, pode ser a unha páxina web, ou a un ficheiro.
Imaxe animada: Insire unha imaxe en movemento.
Imaxe: Insire unha imaxe dende un arquivo ou un escáner a selección actual.
Táboa: Permite inserir unha táboa na diapositiva actual. Aplícaselle todo o que se dixo en Writer sobre táboas.
Vídeo e son:Insire un ficheiro de vídeo ou audio na diapositiva actual.
Obxecto: Insire un obxecto OLE, unha fórmula, unha extensión ou unha gráfica.
Gráfica: Serve para comparar series de datos e observar as súas tendencias. Pódense inserir gráficas en follas de cálculo, documentos de texto, deseños e presentacións.
Marco flotante: Insire un marco flotante no documento actual. Os marcos flotantes usanse en documentos HTML para amosar o contido doutro ficheiro.
Ficheiro: Insire un ficheiro.

Menú Formato

Contén ordes para formatar o deseño e o contido de documentos. O elemento Formato da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Formatado predeterminado: É o formato por defecto.
Carácter: Permite aplicarlle a un carácter ou a un parágrafo o tipo de letra, efectos de tipo de letra e posición.
Parágrafo: Permite aplicar sangrías, aliñamentos e tabulacións.
Víñetas e numeración: Permite viñetas, tipo de numeración, esquema e imaxes así como fixar a posición e diversas opcións.
Páxina: Para os estilos do contido da diapositiva temos: Páxina e fondo.
Modificar maiúsculas/minúsculas: Pon a maiúscula inicial, convirte maiúsculas a minúsculas e viceversa.
Posición e tamaño: Permite redimensionar e rotar textos e obxectos.
Liña: Opcións de formato para a liña ou a frecha seleccionadas ou que imos debuxar.
Área: Sobre un obxecto
Texto: Sobre un obxecto é posíbel aplicar: Área, sombra, transparencia, cores, gradacións, patróns de trazado e mapas de bits.
Recortar imaxe: Úsase esta área para recortar ou escalar unha imaxe seleccionada ou para engadir un espazo en branco ao redor dela.
Estilo de diapositiva: Amosa unhaa caixa de diálogo onde é posíbel seleccionar un esquema de deseño para a diapositiva actual.
Deseño de diapositiva: Desprega opción deseño de diapositivas no Panel de tarefas.
Estilos e formatado: É unha xanela na que se organizan os estilos.
Agrupar: Agrupa ou desagrupa obxectos.

Menú Ferramentas

Ortografía: A verificación ortográfica comeza na posición actual do cursor e avanza ata a fin do texto ou da selección. Tamén existe a posibilidade de continuar a verificación ortográfica a partir do inicio do texto.
Idioma: Contén o submenú co: Dicionario de sinónimos, Guionización e Dicionarios en liña. Selecciona a linguaxe usada polo usuario para unha selección, un parágrafo ou todo o texto.
Galería: Se marcamos esta opción amósanse, debaixo das barras de ferramentas, unha serie de obxectos para usar como:Fondos, sons, viñetas, etc.
Substituír cores: Coa ferramenta pódense substituír cores en mapas de bits. Pode substituír ata catro cores simultaneamente. Tamén se pode utilizar a opción Transparencia para substituír as áreas transparentes dunha imaxe por unha cor.
Reproductor multimedia: Ofrece soporte a formatos multimedia. Tamén pode inserir ficheiros multimedia no documento actual.
Minimizar a presentación: É un asistente que se usa para reducir o tamaño do ficheiro da presentación. No último paso poderase escoller entre aplicar os cambios ou crear unha nova versión optimizada.
Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas.
Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.
Configuración de filtros XML: Permite abrir o diálogo de configuración de filtro de XML. Pódense crear, editar e eliminar filtros de proba para importar e para exportar ficheiros de XML.
Opcións de autocorreción: Permite corrixir erros de xeito automático.
Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.
Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Presentación de diapositivas

Contén ordes para manipular e visualizar as opresentacións. O elemento Presentación de diapositivas da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Presentación de diapositivas: Inicia a reprodución dunha presentación diapositiva a diapositiva.
Configuración de presentación de diapositivas: Define a configuración para a presentación de diapositivas, incluído a diapositiva inicial, a maneira de avanzar das diapositivas, e as opcións do apuntador.
Probar intervalos: Inicia a presentación de diapositivas cun cronómetro no canto inferior esquerdo.
Interacción: Define o comportamento do obxecto seleccionado ao premer nel durante a presentación de diapositivas.
Animación personalizada: Engade un novo efecto de animación ao obxecto seleccionado na diapositiva.
Transición de diapositivas: Define o efecto especial que se reproduce ao mostrar unha diapositiva durante a presentación.
Amosar diapositiva: Amosa unha diapositiva previamente ocultada.
Ocultar diapositiva: Oculta unha diapositiva.
Presentación personalizada de diapositivas: Abre unha caixa de diálogo para crear unha presentación personalizada de diapositivas.

Menú Xanela
Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Amósanos o título do documento actual e a aplicación usada: Se tivésemos máis dun documento amosaríaos todos.

Menú Axuda

O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Se queres podes ver o seguinte vídeo cun exemplo sinxelo de como crear unha presentación.

impress

LibreOffice. Writer

Feito o:3 Xuño 2012

Procesador de Textos.Writer

Interfaz de Usuario
Para manexar LibreOffice imos dispor dun navegador encargado de amosar todos os obxectos contidos nun documento e das ferramentas para o seu manexo. Este é o de Writer.

>
As dúas imaxes amósanos o navegador de LibreOffice, como veremos máis adiante é o mesmo para todas as aplicacións.
Elementos da Pantalla:

Barra de Títulos:Amosa o nome da aplicación e do documento actual, Sen titulo 1, ata que gardemos o documento e llo cambiemos.
Barra do Menú: Amosa todas as funcións e utilidades do programa.
Barra de Ferramentas: Contén as funcións e utilidades máis usadas. Pódese personalizar.
Regras: Temos dúas, serven para dar información sobre as marxes, tabuladores e sangrías. Tamén poden alongar ou encoller o doocumento
Área de Traballo: É toda a zona na que imos escribir.
Barras de Desprazamento: Permiten o desprazamento vertical e horizontal polas páxinas do documento.
Barra de Estado: Amosa información do número de páxinas, do estilo, idioma, cambiar entre inserir/sobre-escribir, gardar o documento, visualizar páxinas en paralelo e mesmo facer zoom, e dicir, afastar ou acercar a páxina.
Menú Emerxente: Son menús que se activan ao facer clic no botón dereito do rato.
Cadro de Diálogo: Son fiestras nas que se poden ver todas as opción dun comando.

Menú do Ficheiro
Estas orde aplícanselle ao documento actual. O elemento Ficheiro da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Novo: Crea un novo documento para calquera das aplicacións de LibreOffice.
Abrir: Abre un documento gardado previamente.
Documentos recentes: Amosa, e permítenos elixir, entre os últimos documentos gardados.
Asistentes: Ofrécennos axuda para confeccionar cartas, fax, presentacións, etc.
Pechar: Pecha o documento actual.
Gardar: Garda o documento actual, a primeira vez pregunta onde o queremos gardar.
Gardar como: Garda o documento e danos a opción de escoller onde.
Gardar todo: Garda sen preguntar. Moi útil para ir gardando o documento de traballo.
Recargar: Volve cargar o documento na última versión gardada.
Versións: Permite manter varias versión dun documento.
Exportar: Permítenos crear documentos html,xml,pdf, txt, etc.
Exportar como PDF: Crea un PDF a partir do documento actual.
Enviar: Permite enviar documentos como e-mails, html, etc.
Propiedades: Amósanos o tipo de documento, Localización, Tamaño, data de creación…
Sinaturas dixitais: Serve para asinar un documento, para elo precisamos ter un certificado dixital.
Modelos: Deixa organizar e editar os nosos modelos, así como salvar o ficheiro actual como modelo.
Previsualización no explorador web: Amósanos o documento actual como unha páxina web.
Previsualización da páxina: Permítenos ver as páxinas como van saír na impresora.
Imprimir: Iso.
Configuración da impresora: Permítenos escoller a impresora, mudarlle as opcións e configurar a páxina que imos imprimir.
Saír: iso.

Como xa se comentou, a dereita dalgunha das opción que acabamos de ver está a combinación de “teclas quentes”, que nos permiten chegar antes as devanditas opcións.

Menú Editar
Este menú contén ordes para editar os contidos do documento actual. O elemento Editar da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Desfacer:Eliminar ‘LibreOffice’: Desfai a última palabra escrita.
Refacer: O contrario de desfacer.
Repetir:Eliminar ‘LibreOffice’: Repite a última palabra escrita.
Cortar:Corta un parágrafo previamente seleccionado.
Copiar:Copia un parágrafo previamente seleccionado.
Pegar: Pega un parágrafo previamente copiado ou cortado.
Pegado Especial: Pega formatos especiales.
Seleccionar texto:Marcar co rato un texto.
Modo de selección:Estándar ou por bloque.
Seleccionar todo:Selecciona todo o documento.
Cambios:Refire o xeito de gravar, protexer, aceptar ou rexeitar cambios no documento.
Compara documentos:Compara documentos distintos.
Atopar:Atopa, se existe, unha palabra ou frase determinada
Atopar e substituír:Atopa e cambia unha palabra ou frase por outra proposta.
Texto auto:Completa as palabras segundo as imos escribindo.
Substituír base de datos:Substitue no documentos bases de datos as que se accede a través de campos.
Campos:Activase ao inserir un campo. Os campos úsanse para inserir información sobre o documento, por exemplo, nome do ficheiro, modelo, estatísticas, datos do usuario e hora.
Nota a rodapé/Nota final:Activase cando se insire unha nota de pé ou unha nota de fin.
Entrada de índice: Permite seleccionar as palabras que imos utilizar como entrada de índice.
Entrada bibliográfica:As bibliografías son listas de traballos aos cales se fai referencia nos documentos. LibreOffice almacena información bibliográfica en bases de datos ou en documentos individuais.
Hiperligazón:É un enlace a unha páxina web, un documento ou unha parte do documento actual.
Ligazóns: Permite editar e configurar as propiedades da ligazón seleccionada.
Complemento:É un compoñente que podemos crear e engadilo aos menús e barras de ferramentas de LibreOffice.
Mapa de imaxe:Un mapa de imaxe é un marco de texto ou unha imaxe sensíbel a unha referencia.
Obxecto:Un obxecto é un elemento de pantalla que contén datos. Pode referirse a datos do aplicativo, como texto ou imaxes.

Menú Ver
Este menú contén ordes para controlar a presentación en pantalla do documento. O elemento Ver da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Deseño de impresión:É o aspecto por defecto do documento.
Deseño web:Se marcamos esta opción o documento semella unha páxina web.
Barras de ferramentas: Permítenos configurar o aspecto do navegador.
Barra de estado:Marcada ou desmarcada

O feito de marcar ou desmarcar todas estas opción vai marcar o aspecto das ferramentas de LibreOffice.

Comentarios: É unha nota ao marxe da páxina onde se poden por comentarios.

………………………………

Zoom:Serve para afastar ou acercar a páxina.

Menú Inserir
O menú Inserir contén ordes para inserción de elementos novos no documento. Isto inclúe seccións, notas, notas a pé, comentarios, caracteres especiais, gráficos e obxectos doutros aplicativos.O elemento Inserir da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Quebra manual:Insire unha rotura de liña manual, de columna ou de páxina na posición actual do cursor.
Campos:Os campos úsanse para inserir información sobre o documento, por exemplo, nome do ficheiro, modelo, estatísticas, datos do usuario e hora.
Caracteres especiais:Esta función permítenos inserir caracteres especiais no texto, como marcas de verificación, caixas e símbolos telefónicos.
Marca de formato: Permítenos tres marcas: Espazo sen quebras, guión irrompíbel e guión opcional.
Sección: Permítenos inserir unha sección ou unha ligazón a un ficheiro.
Hiperligazón:Abre unha caixa de diálogo que permite crear e editar unha url, pode ser a unha páxina web, un documento ou a unha parte do propio documento.
Cabeceira:As cabeceiras son áreas situadas na marxe superior ás cales se engade texto ou imaxes. As páxinas co mesmo estilo reciben automaticamente a cabeceira que engada. É posíbel inserir campos, tales como números de páxina e títulos de capítulo.
Rodapé:O mesmo que as cabeceiras pero para o pé de páxina.
Nota rodapé/Nota final:Insire unha nota de pé ou unha nota de fin no documento. A áncora para a nota é inserida na posición actual do cursor. Podes escoller entre numeración automática ou un símbolo de costume.
Lenda: Define as opcións que se van aplicar ao tipo de obxecto seleccionado. Dispoñíbel ao seleccionar un obxecto. O maior uso é nas gráficas.
Marcador:Insire unha marca na posición do cursor. Entón pódese utilizar o Explorador para saltar á localización marcada dende calquera sitio do documento.
Referencia cruzada:Lista os tipos de campo dispoñíbeis. Para engadir un campo ao documento premer nel na lista de selección.
Comentario:É unha nota ao marxe da páxina.
Script:Son pequenos programas escritos en JavaScript. .
Índices: Poden ser de Entrada, amosa o texto que é seleccionado no documento. Se queres, podes introducir unha palabra diferente para a entrada de índice. Índices e táboas, crea índices para táboas. Entrada bibliográfica, a partires da base de datos bibliográfica ou do contido do documento.
Sobre: Permítenos configurar un sobre de correspondencia importando os destinatarios dende unha base de datos.
Marco: Permítenos configurar un marco sobre un parágrafo previamente seleccionado.
Táboa:É unha estrutura dun determinado número de filas e columnas chamadas celas.
Regra horizontal:Insire unha regra horizontal por riba do cursor.
Imaxe:Insire unha imaxe dende un arquivo ou un escáner a selección actual.
Vídeo e son:Insire un ficheiro de vídeo ou audio na posición actual.
Obxecto: Insire un obxecto OLE, unha fórmula, unha extensión ou unha gráfica.
Marco flotante:Insire un marco flotante no documento actual. Os marcos flotantes son utilizados en documentos de HTML para mostrar os contidos doutro ficheiro.
Ficheiro: Insire un ficheiro.

Menú Formato
Contén ordes para formatar o deseño e o contido de documentos.O elemento Formato da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Eliminar formatado directo:Formatar un documento sen estilos é considerado como directo. Esta opción elimínao no texto seleccionado.
Carácter: Permite aplicarlle a un carácter ou a un parágrafo o tipo de letra, efectos de tipo de letra, posición, hiperligazón e fondo.
Parágrafo: Permite tabulacións, maiúsculas capitulares, bordos, fondo, sangrias e espazamentos, aliñamento, fluxo de texto e esquema e numeración de parágrafos.
Víñetas e numeración: Permite viñetas, tipo de numeración, esquema e imaxes así como fixar a posición e diversas opcións. Por e retirar.
Páxina: Para o estilo de páxian predeterminado temos: Organizador, páxina, fondo, cabeceira, rodapé, bordos, columnas e Nota a rodapé.
Páxinas de portada: Permitenos crear e dar fomato as páxinas de portada a partir da actual ou inserindo unha nova.
Modificar maiúsculas/minúsculas: Pon a maiúscula inicial, convirte maiúsculas a minúsculas e viceversa, pon maiúscula inicial a cada palabra e troca maiúsculas e minúsculas.
Columnas: Permite escribir parágrafos en varias columnas.
Seccións: Da formato a unha sección previamente inserida.
Estilos e formatado: Especifica se a xanela estilos e formatado debe mostrarse ou ocultarse. Nela atribúense e organízanse os estilos.
Autocorrección: Aplica automaticamente formatos ao documenoto segundo as opcións: Ao teclear, aplicar ou autocorrixir.
Ancorar: Pode ser á páxina, ao parágrafo, ao caracter ou o marco.
Axuste: Opcións para desactivar o axuste do texto ou axustar páxina ou parágrafo.
Aliñamento: Esquerdo, dereito, centrado ou xustificado.
Dispor: Cada obxecto que se coloque no documento irase amontoando sobre o obxecto anterior. Non se pode alterar a orde de amontoamento de texto.
Voltear: Voltea o obxecto seleccionado de xeito vertical ou horizontal.
Agrupar: Agrupa ou desagrupa obxectos.
Obxecto: Un obxecto é un debuxo o un texto cunha serie de atributos e propiedades que nos permiten actuar sobre el.
Marco/Obxecto: Os marcos/obxecto son cadrados ou rectángulos que se engaden aos parágrafos para conter imaxes ou textos.
Imaxe: Contén as funcións que se lle poden aplicar a unha imaxe inserida.

Menú Táboa

Mostra ordes para inserir, editar e eliminar unha táboa dentro dun documento de texto. O elemento Táboa da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Unha táboa é un obxecto cunha estrutura de columnas, filas e celas coas seguintes propiedades:

Inserir: Isto é o resultado de inserir unha táboa de 3×2, tres columnas e dúas filas cuxo resultado é seis celas. A cada cela aplícanselle as propiedades dun documento:
Eliminar: Pode ser unha táboa, fila ou columna.
Seleccionar: Unha táboa, fila, columna ou cela.
Combinar celas: Pódense combinar varias celas nunha soa.
Dividir celas: O contrario de combinar.
Protexer celas: Para evitar a súa modificación ou eliminación.
Combinar táboa: Combina dúas táboas consecutivas nunha soa;
Dividir táboa: O contrario de combinar.
Formato automático: Automaticamente aplica formatos á táboa actual, incluíndo fontes, e bordos.
Axustar automaticamente: A largura da columna e a altura da fila.
Repetición de filas de título: Iso.
Converter: Texto en táboa; Abre unha caixa de diálogo onde pode converter en táboa o texto seleccionado. Táboa en texto; Abre unha caixa de diálogo onde pode converter a táboa actual en texto.
Ordenar: Ordena os parágrafos seleccionados ou as filas.
Límites de táboa: Mostra ou oculta os límites en torno das celas da táboa. Só se ven na pantalla e non se imprimen.
Propiedades de táboa: Especifica as propiedades da táboa seleccionada, por exemplo, nome, aliñación, espazado, largo de columna, fondo, etc.

Menú Ferramentas
Contén ferramentas de corrección, unha galería de obxectos que podemos engadir ao documento, así como ferramentas para configuración de menús e configuración de preferencias do programa.O elemento Ferramentas da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Ortografía e gramática: A verificación ortográfica comeza na posición actual do cursor e avanza ata a fin do documento ou da selección. Tamén existe a posibilidade de continuar a verificación ortográfica a partir do inicio do documento
Idioma: Selecciona a linguaxe usada polo usuario para unha selección, un parágrafo ou todo o texto.
Conta de palabras: Conta palabras dun parágrafo ou de todo o documento.
Numeración de esquema: Especifica o formato numérico e a xerarquía para a numeración de capítulos.
Numeración de liñas: Engade ou elimina números de liña dos formatos no documento actual .Os números de liña non están dispoñíbeis en formato HTML.
Notas a rodapé/Notas finais: Especifica os formatos para rodapés e notas finais.
Galería: Se marcamos esta opción amósanse, debaixo das barras de ferramentas, unha serie de obxectos para usar como:Fondos, sons, viñetas, etc.
Base de datos bibliográfica : Insere, borra, edita e organiza as bibliografías da base de datos. As bibliografías son listas de traballos aos cales se fai referencia nos documentos.
Asistente de combinación de correspondencia: Permite enviar cartas ou correos electrónicos de xeito masivo os datos do receptores teñen que estar rexistrados nunha folla de cálculo ou nunha base de datos.
Ordenar: Ordena os parágrafos seleccionados ou filas dunha táboa de xeito alfabético ou numérico. Pódense definir ata tres chaves.
Calcular: Calcula a fórmula seleccionada. Pódense utilizar funcións predefinidas nunha fórmula e inserir o resultado do cálculo nun documento de texto.
Actualizar: Actualiza os datos mostrados. Esta orde garante que os datos se manteñan sempre actualizados nos contornos multiusuario.
Macros: As macros son grupos de instrucións usadas para automatizar tarefas.
Xestor de extensións: Serve para engadir e atopar extensións. Pódense engadir, editar e retirar servidores MediaWiki, dicionarios, etc.
Configuración de filtros XML: Permite abrir o diálogo de configuración de filtro de XML. Pódense crear, editar e eliminar filtros de proba para importar e para exportar ficheiros de XML.
Opcións de autocorreción: Permite corrixir erros de xeito automático.
Personalizar: Pódense personalizar as teclas de atallo e atribucións de macro. Tamén se poden gardar e cargar a configuración personalizada dos menús, das teclas de atallo e das barras de ferramentas.
Opcións: Especifica propiedades para o obxecto seleccionado, gráfico ou marco para LibreOffice.

Menú Xanela
Contén ordes para manipular e visualizar xanelas de documentos. O elemento Xanela da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Nova xanela: Abre unha nova xanela que mostra os contidos da xanela actual.
Pechar xanela: Pecha a xanela actual.
Amósanos o título do documento actual e a aplicación usada: Se tivésemos máis dun documento amosaríaos todos.

Menú Axuda
O menú da Axuda permite iniciar e controlar o sistema da Axuda de LibreOffice. O elemento Axuda da Barra do Menú contén as seguintes opcións:

Axuda de LibreOffice: Aí ven toda a axuda.
Que é isto: Activa as suxestións de axuda adicionais baixo o apuntador do rato ata que se volva premer. Ao pasar po riba das iconas da barra de ferramentas danos información sobre elas.
Enviar comentario: Lévanos ao formulario dunha páxina web.
Información sobra a licenza: Amosa o cadro de diálogo da licenza e da información legal.
Créditos de LibreOffice: Amosa o documento CREDITS.odt no que se inclúe unha lista cos nomes dos colaboradores que contribuíron no código fonte de OpenOffice.org (e con contribucións importadas a LibreOffice) ou a LibreOffice dende 28-09-2010.
Buscando actualizacións: Amosa un cadro de diálogo con opcións para descargar ou actualizar.
Sobre LibreOffice: Mostra información xeral sobre o programa, como o número de versión e os copyrights.

Aquí tes un vídeo cun exemplo práctico.

writer

Xestionar e crear máquinas virtuais con VirtualBox.

Feito o:24 Abril 2012

-Virtualización:
A virtualización é unha técnica que nos permite instalar sistemas operativos adicionais sen necesidade de particionar o disco duro.
Oracle VM VirtualBox é un software de virtualización para arquitecturas x86/amd64, creado orixinalmente pola empresa alemá innotek GmbH. Actualmente é desenvolvido por Oracle Corporation como parte da súa familia de produtos de virtualización. Por medio desta aplicación é posible instalar sistemas operativos adicionais, coñecidos como «sistemas hóspedes ou convidados», dentro doutro sistema operativo «anfitrión», cada un co seu propio ambiente virtual.
Entre os sistemas operativos soportados (en xeito anfitrión) atópanse GNU/Linux, Mac VOS X, VOS/2 Warp , Windows, e Solaris, e dentro deles é posible virtualizar os sistemas operativos FreeBSD, GNU/Linux, OpenBSD, VOS/2 Warp, Windows, Solaris, MS-DOS e moitos outros.A aplicación foi inicialmente ofrecida baixo unha licenza de software privativo, pero en xaneiro de 2007, logo de anos de desenvolvemento, xurdiu VirtualBox OSE (Open Source Edition) baixo a licenza GPL2.
Actualmente existe a versión privativa Oracle VM VirtualBox, que é gratuíta unicamente baixo uso persoal ou de avaliación, e esta suxeita á licenza de “Uso Persoal e de Avaliación VirtualBox” (VirtualBox Persoal Use and Evaluation License ou PUEL) e a versión Open Source, VirtualBox OSE, que é software libre, suxeita á licenza GPL.
Instalación:
A instalación de VirtualBox é moi sinxela nas distribucións baseadas en Debian. Pódese facer dende os repositorios, co Synaptic ou dende a liña de comandos:
# aptitude install virtualbox-ose
Isto abonda para instalar VirtualBox en Mint.
Tamén poderíamos instalar a última versión, é o que imos facer neste titorial, descargándoa dende a páxina oficial, para iso temos abrir un editor, Nano no meu caso, con permisos de administrador:
# nano /etc/apt/sources.list
e engadirlle aos repositorios a seguinte liña:
deb http://download.virtualbox.org/virtualbox/debian squeeze contrib non-free
pechar o editor, gardar as modificacións e actualizar.
# aptitude update
Vainos dar o seguinte erro:
W: Error de GPG: http://download.virtualbox.org squeeze Release: Las firmas siguientes no se pudieron verificar porque su llave pública no está disponible: NO_PUBKEY 54422A4B98AB5139
Para descargar as chaves públicas:
# wget -q http://download.virtualbox.org/virtualbox/debian/oracle_vbox.asc -O- | sudo apt-key add -
Temos que obter un OK
Outro xeito é descargar a chave dende: The Oracle public key for apt-secure can be downloaded é premendo aquí. No mesmo carafol onde descagamos a chave facer:
# sudo apt-key add oracle_vbox.asc
Volvemos actualizar:
# aptitude update
e instalamos:
# aptitude install virtualbox-4.1
Para os usuarios de Ubuntu/Debian, VirtualBox recomenda instalar o paquete dkms para asegurar que os módulos do kernel (vboxdrv, vboxnetflt e vboxnetadp) actualízanse correctamente se o kernel de linux troca de versión. O dkms xa se instala con VirtualBox, se non, pode ser instalado polo Synaptic ou pola orde seguinte:
# aptitude install dkms
Tamén recomenda limpar os repositorios:
# sudo -s -H
# aptitude clean
# rm -fr /var/lib/apt/lists/*
# rm -fr /var/lib/apt/lists/partial/*
# aptitude clean
# aptitude update
VirtualBox xa está instalado. Unha vez feita a instalación temos que comprobar, en todas as distribucións, que pertencemos ao grupo vboxusers que é o grupo que contén os usuarios que poden executalo. Facemos:
$ groups
De non pertenceres un xeito de ser agregado dende a liña de comandos é:
# usermod -g vboxusers nome_do_voso_usuario
Tamén podes ir ao: Sistema » Administración » Usuarios e grupos » Xestionar os grupos, isto abrirá unha nova xanela na que van aparecer os grupos. Elixe vboxusers Propiedades, marca os que desexes e preme en Aceptar. Pecha todas as xanelas.
Para dar permisos aos dispositivos USB dende a liña de comandos:
# nano /lib/udev/rules.d/91-permissions.rules
Despois troca a liña:
SUBSYSTEM==”usb”, ENV{DEVTYPE}==”usb_device”, \
MODE=”0664″
por esta outra:
SUBSYSTEM==”usb”, ENV{DEVTYPE}==”usb_device”, \
MODE=”0666″
Para que os trocos se fagan efectivos reiniciamos o ordenador.
Crear unha máquina virtual:
Antes de instalar un sistema hóspede temos que dispor dunha máquina virtual onde hospedalo. Para iso: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox

Pantalla de benvida, premer no botón Novo.

Comeza o asistente para crear a maquina virtual. Seguinte.

Aquí poremos o nome que lle imos dar a máquina virtual e o sistema operativo que imos empregar, neste caso Mac OS X, e prememos en Seguinte

Cantidade de memoria que imos asignar, axustamos á memoria dispoñible e escollemos a recomendada 1024 Mb, aínda que isto dependerá dos programas que vaias usar. Prememos en Seguinte

A primeira vez temos que crear un disco, escollemos a opción Crear un novo disco ríxido. Isto permitirá que ao crear novas máquinas poidamos empregar a opción de crear un novo disco ou empregar un existente. Seguinte.

Istos son os tipos de arquivo que pode empregar o noso disco virtual:

VDI – Imaxe de disco virtual. O seu formato de almacenamento.
VMDK – Formato usado por VMware.
VHD – Formato utilizado por Microsoft.
HDD – Disco duro paralelo.

Deixamos marcado VDI e prememos Seguinte.

Temos dúas opcións para o tamaño do noso disco virtual: Expansión dinámica ou tamaño fixo, a primeira ocupa menos espazo aínda que vai algo máis lenta. Se creamos un disco duro dinámico de 20 Mb. e o instalar o sistema só ocupamos 3 ese será o tamaño que ocupará o disco.
Prememos Seguinte.

Amósanos a localización e o tamaño do disco virtual que estamos creando. Seguinte.

Create.

Create.
Imos de novo a: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox

A esquerda están as máquinas virtuales instaladas, irán aparecendo segundo as vaiamos creando.

Configurar unha máquina virtual:
Isto vai depender das características do ordenador, o que estou a empregar é un Intel i3 cun disco duro de 500 Gb, 4 Gb de memoria Ram e 1 Gb de memoria adicada para gráficos.
Para comezar a configurar a máquina virtual prememos na icona Configuracións da imaxe superior.
As imaxes que seguen poden servir como un exemplo de configuración.

Esta opción permitenos compartir cartafoles co sistema anfitrión.

Instalación dun sistema nunha máquina virtual:
Imos outra vez a: Aplicativos » Ferramentas do Sistema » Oracle VM VirtualBox
Inserimos o CD co sistema operativo, seleccionamos a máquina virtual e prememos no botón Iniciar.

Se da un erro como o que se ve na imaxe imos a liña de comandos do sistema anfitirón e executamos a seguinte instrución:
# /etc/init.d/vboxdrv setup
Isto actualizará o módulo do kernel de VirtualBox. Logo hai que pechar as fiestras dos erros, e volver a premer no botón de Inicio, isto iniciará a instalación do sistema hóspede. A instalación do sistema convidado non difire dunha instalación normal.
Aí van algunhas imaxes da primeira instalación dun convidado.

Aquí escollemos o medio que conten o programa que imos instalar,neste caso un DVD. Aceptamos ata o final.
A configuración por defecto de VirtualBox, permítelle ao hóspede úsalo rato, acceso o seu disco virtual, a internet e ao CD/DVD do sistema anfitrión. Isto pódese mellorar instlando unhas utilidades chamadas Guest Additions no sistema operativo hóspede.

Para Windows, mentres se está a executar, faise dende o menú da máquina virtual en: Dispositivos premendo en: Instalar os aplicativos para o sistema convidado. Prememos a opción subliñada na nova fiestra, aceptamos todo e reiniciamos a máquina virtual.
Para Debian/Mint/Ubuntu, dende a liña de comandos do sistema anfitrión, hai que facer:
# aptitude install virtualbox-ose-guest-utils
# aptitude install virtualbox-ose-guest-x11
# aptitude install virtualbox-ose-guest-dkms
Para Debian, en algunhas versións, a maiores:
# aptitude install build-essential linux-header-’uname -r’
A parte uname -r amosaranos a versión do kernel que se está a executar nese intre.
Para que os trocos teñan efecto, temos que reiniciar o ordenador.
Ao volver a arrincar, unha vez dentro do sistema convidado, imos outra vez a: Dispositivospremendo en: Instalar os aplicativos para o sistema convidado.
Isto montara o CD das Guest Additions que será visible no Escritorio e en:/media/cdrom, mudámonos alí e executamos o script:
VboxLinuxAdditións-x86.run
ou
#./VboxLinuxAdditións-amd64.run
Segundo sexa a arquitectura do noso ordenador: 32 ou 64 bits.
Ou facendo dobre clic na icona do CD e doble clic no arquivo axeitado a continuación. Poño unhas imaxes da instalación para Linux Mint e para Solaris( É un Linux de pago ).

Se instalas unha máquina virtual dun sistema operativo privativo, tipo: Mac, Windows ou Solaris precisas dunha licenza.
Se queres descargar unha copia do titorial en PDF preme Neste enlace
Isto é todo.

Só para Linux

	Copia de Seguridade. Backup.
	Xestionar e crear máquinas virtuais con VirtualBox.
	Comandos Bash.
	Instalar o Servidor Samba en Debian.
	Filtros de correo.
	Xestionar particións con gParted.
	Conectar impresoras e unidades de almacenamento ao porto USB do router.
	Instalar kde4.
	Comprimir/Descomprimir arquivos.
	Tronzar/Xuntar/Convertir arquivos ( Vídeos tamén ).
	Manipular arquivos PDF.
	UnetBootin( Crear live usb ).
	Montar arquivos NTFS.
	Instalar o modem HuaweiE220 3,5G en Debian.